په افغانستان کې یوې سختې وچکالۍ اټکماً 33 ملیونه خلک [1] په ټوله ملکۍ کې د اوبو له سخت کمښت سره مخامخ کړلي دي.
دا بحران د ملي اقتصاد ثبات ته ګناپېڅه کوي، ځکه چې کرنه د هیواد د ناخالصse کورني تولید (GDP) تقریباً 25 سلنه [1] جوړوي.
په لوېست غربي افغانستان کې، په هرات省 کې، دا اغیزې خورا شدیدې دي. د وچکالۍ اوږد메دې شرایط د اوبو د سطحې د پائیندو سبب شوي، چې له امله یې هغه ځمکه او باغونه وچ شوي چې کورنۍ د خپل بقا لپاره ورڅخه ګټه اخلي. د اوبو د receding سطحې لرلو لپاره، ځینې بزګران مجبور شوي چې تر 100 مترو څخه زیاتې ژورې څاهګانې ولچوي [1].
ځایي کورنیو ویل چې د ځمکنیو اوبو نشتوالي د دوی حاصلات له منځه وړي دي. دا وضعیت د اوبو د ذخیرې د اساسي पायाډرېکو او بندونو کې د शासकीय پانګونې د نشتوالي له امله نور هم خراب شوی، چې له امله یې کلیوالې سیمې د بارانونو د نادرهایو وختونو کې د اوبو د ذخیرې کولو وړتیا نلري.
د اوبو د پایداره مدیریت پرته، کرنی sector به د weiterer زوال سره مخ شي. په هرات کې دا deepening بحران یو پراخ ملي tendência منعکسوي، چیرې چې کلیوال population د چاپیریال تخریب او د पायाډرېکو د ناکامۍ په وړانده د خپلو اساسي اړتیاوو د تامین لپاره مبارزه کوي.
“په ټوله ملکۍ کې 33 ملیونه خلک د اوبو له سخت کمښت سره مخ دي”
د اقلیم د بدلون په وجه د وچکالۍ او د पायाډرېکو کې د دولتي پانګونې نشتوالي یوټیا د افغانستان د খাদ্য خوندیتوب لپاره یو سیسټمیک خطر رامنځته کوي. څرنګه چې څärلسمه برخه د GDP په کرنې تکیه کوي، د ځمکنیو اوبو ته د لاسرسی نشتوالی نه یوازې د کلیوالو معیشت، بلکې د ټول ملکې اقتصادي ثبات ته ګناپېڅه کوي.
