د بیهار د ټرانسپورټ څانګې د ایالت د ځانګړي پینک-بس (Pink-bus) ناوغې لپاره د موسهر (Musahar) جامعې ۶ ښځې د بس ډرایورانو په توګه ګومارې دي [1].
دا ګمارونه د موسهر جامعې لپاره، چې د هند څخه یو له تر ټولو marginalized (حاشیه ایو) ګروپونو څخه دی، یو نادره مسلکي فرصت دی. خو د ښځینه ډرایورانو محدود شمېر ښيي چې د پروګرام د جنسیتي اهدافو او د هغې د حقیقي تطبیق ترمنځ خالي ځای شته.
د پینک-بس ابتکار د دې لپاره ډیزایین شوی و چې په ټول ایالت کې د ښځو لپاره د خوندیتوب عامه ټرانسپورټ وړاندې کړي [1]. دا پروګرام په شپږو ښارونو کې پیل شوی [3] او د ۱۰۰ بسونو له ناوغې څخه جوړ دی [2]. د ښځو د ځواکمنولو او خوندیتوب باندې د تمرکز سره سره، په دې ناوغه کې یوازې ۶ ښځې د ډرایورانو په توګه ګومارې شوې دي [1].
ډیری پینک بسونه لاهم د نارینو ډرایورانو توسط چلول کیږي. سربیره پردې، هغه ښځې چې ګومارې شوې دي، د نارینو تر څارنې لاندې کار کوي [1]. دا جوړښت تقریباً یو کال وروسته د پروګرام له پیل څخه پاتې دی، چې د ۲۰۲۳-۲۰۲۴ په موده کې پیل شوی و [1].
د بسونو د شمېر او د ښځینه ډرایورانو د شمېر ترمنځ دا توپیر په سیمه کې د ټرانسپورټ کاري ځواک د تنوع کولو ننګونو ته اشاره کوي. که څه هم د موسهر ښځو ګمارونه د ټولنیز شمولیت په لور یو ګام دی، مګر د یوې ښځینه خدمت لپاره د نارینو څارونکو او ډرایورانو باندې تکیه د اوسني عملیات یو مرکزي ځانګړتیا پاتې ده [1].
“د بیهار د ټرانسپورټ څانګې ۶ موسهر ښځې د بس ډرایورانو په توګه ګومارې دي.”
د پینک-بس پروګرام لپاره د ښځینه ډرایورانو محدوده ګمارونه ښيي چې په بیهار کې د حاشیه ایو ښځو د کارموندۍ لپاره سیسټماتیک خنډونه لاهم شته. که څه هم دا پروګرام د خوندیتوب او شمولیت یو څرګند سمبول وړاندې کوي، مګر د نارینو ډرایورانو او څارونکو دوامداره غلبه ښيي چې دا ابتکار اوسمهال د ایالت د ټرانسپورټ سکتور کې د کاري ډینامیکو د جامع بدلون څخه زیات د یو برانډینګ هڅې په توګه کار کوي.
