بریتانوي لومړی وزیر Keir Starmer د خپل سیاستمندۍ بقا لپاره مبارزه کوي، ځکه چې اصلي ګوندونه له منځه ځي او افراطي غږونه نفوذ ترلاسه کوي [1].

دا ناثاباتۍ د متحده ایالاتو د متحده ملکاتو (United Kingdom) د سیاسي جوړښت کې یو سیسټماتیک ناکامي ښیي، چېرته چې لومړي وزیران په تړیکه ناکام کیږي او له چوکیو لاندې کیږي [1]. دا نوسپوړتیا د مرکزي حکومت د وړتیا لپاره یو ګواښ دی ترڅو د زیاتې کیدونکي قطب‌بندۍ (polarization) په وړاندې یو باثبات اداره ساته کړي.

ستارمر په ۱۴ کلونو کې د هیواد د رهبرۍ لپاره د لیبري ګوند لومړنی لومړی وزیر دی [1]. د واک ته د دې تاریخي راستوننې سره سره، د هغه رهبرۍ ته د یوې سیاسي چاپېرچاو له لارې امتحان نیول کیږي چې څارونکي یې اوس د "نا-حکومتي" یا د حکومت کولو وړ نه په توګه بیانوي [1], [2], [3].

دا بحران د دودیزو حزبي وفاداریو د له منځه تلو له امله رامنځه کېدلې ده. لکه څنګه چې اصلي سیاسي entity ګانې خپل کنټرول له لاسه ورکوي، ډیر افراطي غږونه د دې خلا ته داخل شوي، چې یو داسې Fragmented منظر ایجاد کړی چې законодаوې پرمختګ یې ستونزمن کړی [1], [2].

تحلیلګرانو وویل چې د چټک بدلون او ناثباتۍ دا نمونہ یوازې یو ګوند ته محدوده نه ده، بلکې د بریتانیا د سیاسي طیفې په کچه یو پراخ ټرېنډ منعکس کوي [1], [3]. د دې په پایله کې حکومت د داخلي او خارجی ننګونو سره د مبارزې په څär کې د یوې همغټې ملي اجنډې د پلي کولو لپاره جدوجهد کوي [1], [2].

څارونکو وویل چې اوسنی حالت د رایو اچونکو او ټولې شویې سیاسي طبکې ترمنځ یو ژور جلاوالی منعکس کوي [3]. دې جلاوالی هغو حاشیه ایو (fringe) تحریکاتو ته ځواک ورکړی چې د دودیزې حکومتولې پر ځای ګډوډۍ ته प्रा umaوریت ورکوي [1].

بریتانیا د "نا-حکومتي" په توګه

د بریتانیا د نا-حکومتي تصور د یوې باثباته دوه-ګوندۍ سیسټم څخه د یوې نوسپوړتیا او Fragmented سیاسي منظر ته د بدلون نښه ده. کله چې اصلي ګوندونه نشي کولی افراطي عناصر کنټرول کړي یا یو ثابت تفویض ترلاسه کړي، پایله یې د لنډمودتنیو رهبرۍ یو cycle وي چې د اوږدمودتنیو پالیسیو د یقیني کولو لپاره جدوجهد کوي.