د کاناډایانو تقریباً نیمه برخه وصیت نه لري، سره له دې چې لوی اکثریت باور لري چې داسې اسناد اړین دي [2].
دا دباغ لاره میلیونونو کورنۍ د probate پروسې panahon کې د قانوني پیچلو کېدو او احساساتي فشار وړاندې تهExposure کوي. پرته له یوې واضح قانوني لارښوونې څخه، د مالونو وېش ډېری وخت د ميت د خوښو پر ځای د حکومت د فرمانونو پر اساس ترسره کېږي.
د CIBC لخوا ترسره کړل شوي یو پوښتنلیک potrivit، 94% کاناډایان باور لري چې هرڅوک باید وصیت ولري [1]. پهما، ډاټا ښيي چې یوازې تقریباً 50% نفوس په حقیقت کې یو وصیت ترتیب کړی دی [2]. دا توپاک ښيي چې د اړتیا احساس په عملي پلان جوړونې بدلولو کې پراخ ناکامي شته.
memset متخصصینو ویل چې د کارونو ځنډول (procrastination) د دې تمایل اصلي لامل دی. ډیری بالغان د دې پروسې څخه ډارېږي ځکه چې دا دوی اړ کوي د مړینې حقیقت سره مخ شي یا داسې پیچلې مالي پریکړې وکړي چې د دوی لپاره سختې ښکاري.
د قانوني اړتیاوو په اړه ګډوډي هم یو رول لوبوي. ځینې کسان باور لري چې وصیت یوازې د هغه خلکو لپاره اړین دی چې ډېر مال لري، دا یو غلط فهمي ده چې د ماشومانو د سرپرستی او د محدودو شخصي مالونو د وېش اهمیت ته پام نه کوي.
مالي او قانوني متخصصینو ویلي چې د تیاری نشتوالی د پاتې شویو کسانو لپاره بې ځایه بارونه رامینځونه کوي. کله چې یو کس پرته له وصیته مړ شي، دولت پریکنه کوي چې مالونه څنګه وویشل شي، چې دا کیدای شي د کورنۍ شته-بشته جګړو او د محکمې اوږدو مبارزو ته leading شي.
د دې پایلو د مخنیوي لپاره، متخصصینو کاناډایانو ته خبرداری ورکړ چې د مالم собственностиو پلان جوړونې ته ژده لومبیتوب ورکړي. د وصیت ترتیبول د یوې Kritikal ګام په توګه بیان شوي ترڅو ډاډ ترلاسه شي چې د یو کس وروستۍ خواهشونه محترم شي او د دوی প্রিয় کسان د администраټیوي ګډوډۍ څخه ژغورل شي.
“94% کاناډایان باور لري چې هرڅوک باید وصیت ولري”
د وصیت د اهمیت په اړه د باور او د ملکیت د حقیقي کچې ترمنځ توپاک په کاناډا کې د مالم собственностиو د پلان جوړونې په وړاندې یو سیسټماتیک خنډ ښيي. دا وړاندیز کوي چې که څه هم عامه خلک د وصیت ارزښت پوهېږي، خو د پروسې تصور شوی پیچلتیا یا احساساتي فشار د اړتیا احساس څخه ډېر دی، چې له امله یې د نفوس لوی برخه پرته له وصیته پاتې کیږي.
