د ښارونو حکومتونه او بلنډي چاروکارې د شپې د مصنوعي رڼا کمولو او طبیعي تیاره تیا د بحالی-دو لپاره پروګرامونه پیل کوي [1, 2, 3].
دا هڅې د رڼا د ککړتیا (light pollution) په زیاتېدونکې اغېزو ځواب ورکوي، چې د سپوږۍ او ستورو رڼا پټوي او بیولوژیکي ریتمونه ګډوي. دا تحریک هڅه کوي چې د ښارونو د زیاتې رڼا هغه ناوړه اغېزې کم کړي چې هم پر انساني روغتیا او هم پر چاپېریال的影响 لري [1, 4].
په ټوله نړۍ کې ښاري سیمې د ښاري زیربناوو د پراخې رڼا د وړاندې کولو لپاره دا بدلونونه پلي کوي [1, 2]. د کوڅو او عامه ځایونو د رڼا تنظیمولو په واسطه، چارکاران غواړي چې اوسېدونکي یو ځل بیا له شپني اسمان سره وصل کړي. دا بدلون د هغه شالید پر بنسټ دی چې مصنوعي رڼا د انسانانو او حیوانانو د خوب او ویښېدلو طبیعي دورې ګډوي [1, 4].
د چاپېریال ګډاوې د دې چارکارانو لپاره یو اصلي اندیښنه ده. مصنوعي رڼا کولی شي د کډوالو لرڅو او حشرات ګډوي، چې په cụcلي اکوسیستمونو کې د توازن د بدلون سبب ګرځي [1, 4]. د طبیعي تیاره تیا بحالی-دل په ښاري لارو کې د بیولوژیکي تنوع (biodiversity) د ساتنې لپاره یو اړیکنی ګام ګڼل کېږي [1, 2].
که څه هم ځینې تخنیکي لارښوونې د هر ښار لپاره توپیر لري، خو عمومي هدف یو دی: هغه د رڼا اندازه کمه کړه شي چې د atmospehere په لور پورته کېږي [1, 3]. دا کړنلاره په directional lighting او د غیر ضروري رڼا په کمولو تمرکز کوي ترڅو ډاډ ترلاسه شي چې شپه د طبیعي نړۍ د یوې فعالې برخې په توګه پاتې شي [1, 2].
“ښارونه د مصنوعي رڼا د محدودولو او د طبیعي شپني اسمان د بحالی-دو لپاره اقدامات کوي.”
د رڼا ککړتیا کمولو لپاره نړیوال فشار دا ښکاره کوي چې دا پیژندنه زیاتېږي چې ښاري زیربناوې باید له بیولوژیکي اړتیاوو سره یوځای ژوند وکړي. ښارونه د تیاره تیا د یوې طبیعي سرچینې په توګه په ګڼلو (او نه د یوې داسې خلا په توګه چې باید رڼا پرې وغورځول شي)، د پایداره ښاري ژوند داسې یو ماډل ته ځیست کوي چې د دوامداره رڼا پر ځای اکولوژیکي روغتیا او د انسانانو circadian rhythms ته لومبیتوب ورکوي.





