پدې مې 2026 کې د فلمي导演 Clio Barnard خپل سوشل-رئالیسټ ډرامه "I See Buildings Fall Like Lightning" په Cannes Film Festival کې وړاندې کړه [2].

دا فلم د Gen Z د نارضۍ او د کارکونکي طبقې د هغو ځوانانو مبارې ته یو تنقيدي نظرH وړاندې کوي چې د ناوړه سرمایه دارۍ (late-stage capitalism) تر فشار لاندې دي. د مینې او ناامیدۍ په یو ځای کولو سره، دا کیسه د یوې داسې نسل د بېلابېلو تقدیرونو په څرګندول غواړي چې له اقتصادي ناثباتۍ سره وړاندامزامن دي.

دا کیسه چې په England کې په Birmingham کې رامنځه嚟ږي، پنځو [1] ملګرو تعقیبوي چې یو ځای لوی شوي دي. دا فلم د Keiran Goddard د یو ناول څخه改编 شوی دی [3]. دا فلم په Cannes کې د Directors’ Fortnight څانګې په توګه وړاندې شوی [3].

سینماګرو دا اثر د عصري ژوند د یو خوږ او غمناک تصویر په توګه بیان کړی دی. د The Guardian یو реценور ویل: "Clio Barnard یو جذبونکی او اغیزناک سوشل-رئالیسټ تصویر رังสاز کړی دی" [1]. د فلم تمرکز "په Birmingham باندې د سختو لارو" باندې دی ترڅو د هغو کارکونکي طبقې خلکو ستاینه وکړي چې په سختو اقتصادي سیسټمونو کې ژوند کوي [3].

د Yahoo Entertainment بل реценور ویل چې دا ډرامه په هوښیارۍ څیړل شویو احساساتي حقایقو ته تکیه کوي [2]. کیسه د پنځو [1] اصلي کرکټرونو ترمنځ د اړیکو په محور څرخېږي کله چې دوی د خپل چاپېرتیا د حقیقتونو سره مخ کیږي. تولید د یوې داسې ښار کې د ځوانانو احساساتي بار باندې ټینګار کوي چې د صنعتي تاریخ او عصري مبارو نښې لري.

د Barnard تګلاره د کرکټرونو په احساساتي تجربو تمرکز کوي. فلم له هغه ناامیدۍ څخه نه ډارېږي چې د اصلي کرکټرونو د راتلونکي په اړه د دوی لیدلored تعریفوي.

“Clio Barnard یو جذبونکی او اغیزناک سوشل-رئالیسټ تصویر رังสاز کړی دی.”

د Directors’ Fortnight په څیر په یو معتبر ځای کې د دې فلم وړاندې کول د Gen Z د ځانګړې ټولنیزو-اقتصادي اضطرابونو ته د سینمايستو د زیاتېدونکي علاقې نښه ده. د کیسې د Birmingham د کارکونکي طبقې په چاپېرتیا کې ځای پرځای کولو سره، فلم انفرادي احساساتي ټروما د سرمایه دارۍ د پراخې سیسټمیکې ناکامۍ سره تړي، چې دا د عصري سوشل-رئالیسټ سینما د یوې tendência منعکس کوي چې د عمومي ځوانیزو کیسو پر ځای د طبقاتي هویت ته لومبیتوب ورکوي.