د عامه لفټونو مسافرین اکثرا د ځای د تنگوالي او سفر د لنډوالي له امله د سختې ټولنیزې بېسارگۍ او ناستې احساس کوي.
دا پدیده ښيي چې څنګه فزیکي چاپیریال د انسانانو ترمنځ تعاملات ټاکي. په یو کوچني ځای کې د سکوت د ډکولو فشار کولی شي داسې یو رواني فشار رامنځته کړي چې د لیدنې د حقیقي مودت څخه ډیر وي.
د راپورونو له مخې، یو عادي لفټ سفر 30 ثانیې یا ترې کمهরাষ্ট্রমشانه وي [1]. په دې موده کې، خلک داسې ځای شریکوي چې پکې سکوت غیر طبي او خبرې اجباري احساس کیږي [1]. دا لنډه موده یو ټولنیز تناقض رامنځته کوي چې چیرې وخت د معنی لرونکي خبرو اترو لپاره خورا لنډ، خو د بشپړ سکوت د آرام احساس لپاره خورا اوږد وي.
دا بېسارګي د تنگ ځای له امله رامنځته کیږي، چې خلک مجبوروي خبرې وکړي حتی که دوی یې غوښنه نه کوي [1]. څرنګه چې مسافرین فزیکي توګه یو بل ته نږدې وي خو اکثرا سره ناپیژاند وي، نو د تعامل ټولنیزې لارې چارې سختې کیږي. دا چاپیریال ډیری وخت لنډې خبرې د لومړیو لیدنو (first dates) څخه ډیرې ناستې او بېسارګې کوي [1].
په داسې حالاتو کې، د طبیعي مرکز د نشتوالي له امله مسافرین اکثرا د سترګو له تماس د ژالاندو کولو لپاره د floor شمرو یا د تلیفونونو سکرینونو ته ګوري. د ادب ټولنیزه تمه د شخصي プرايوي (privacy) غوښتنې سره ټکر کیږي، چې پایله یې داسې یو فشار وي چې تر دروازو خلاصیدو پورې دوام کوي. د تعامل دا اجباري طبیعت د لفټ د کابین د فزیکي محدودیتونو مستقیم نتیجه ده [1].
“د 30 ثانيو یا ترې لږ لپاره، خلک داسې ځای شریکوي چې پکې سکوت غیر طبي او خبرې اجباري احساس کیږي.”
د لفټونو د سفرونو سره تړاو ناارامي د proxemics مطالعه ده—دا چې انسانان څنګه له ځای څخه ګټه اخلي. کله چې په یو لوړ کثافت او لنډ مودت لرونکي چاپیریال کې شخصي ځای ته برید وشي، индивиډوګان د نږدې کیدو له perceived خطر یا بېسارګۍ څخه د بچ کېدو لپاره ډیری وخت 'سوله کېدل' (civil inattention) یا اجباري ټولنیزې خبرې کوي.
