بیتریس بروګیر (Béatrice Brugère)، چې یوه فرانسویه قاضیه او لیکواله ده، ویلي چې د نشه آورونکو توکو رضاکارانه استعمال په جنایي کړو کې قانوني豁یت (immunity) نه ورکوي [1].
دا قانوني تفسیر د دې نظریې په وړاندې 도전 دی چې نشه کېدل د جنایي مسؤلیت کمولو لپاره د دفاعي وسیلې په توګه کارول کېدی شي. د رضاکارانه نشه کېدو د یو سخت کونکي حالت په توګه تعریفولو سره، قانوني نظام ډاډ ترلاسه کوي چې افراد د خپل هوښیارۍ حالت ته unrelated، د خپلو کړنو مسؤلیت ومني.
بروګیر د Le Figaro لپاره په یو تحلیل کې د موادو د استعمال او قانوني مسؤلیت د تړاو په اړه خبرې کړې [1]. هغې پوښتنه کړې چې آیا دا معقوله ده چې کسان د نشه آورونکو توکو دConsumption په اړه د خپل خوښې پریکړه کولو څخه وروسته د جزایي豁یت یا بې مسؤولۍ څخه ګټه پورته کړي [1].
د بروګیر په وینا، فرانسوي حقوقي preconditions (jurisprudence) لا دمخه دا تثبیت کړی چې رضاکارانه نشه کېدل د یو سخت کونکي حالت په توګه کار کوي [1]. پدې معنی چې د سزا د کمولو پر ځای، د نشه آورونکو توکو د استعمال انتخاب ممکن د یوې جرم لپاره د قانوني پایلو شدت زیات کړي.
د دې قاضیې موقف د جنایي نیت په سخت تفسیر ټینګار کوي. کله چې یو کس په رضاکارانه ډول خپل 판단 (judgment) خرابوي، قانون ممکن دغه انتخاب د یو bewuss (conscious) پریکړې په توګه وګوري چې د جرم پر مهال د کمزوري ظرفیت ادعاء ناممکنوي [1].
دا تګلاره د قضایي هڅلو سره سمسره ده ترڅو د نشه آورونکو موادو استعمال د تعقیب څخه د ځان بچولې لپاره د یوې loophole په توګه منع کړي. تمرکز د هغه رضاکارانه عمل پر طبیعت پاتې کېږي چې نشه ته لاره جوړوي او په پایله کې یې بیا جنایي عمل ترسره کېږي [1].
“د نشه آورونکو توکو رضاکارانه استعمال ته قانوني豁یت نه ورکول کېږي.”
دا قانوني لیدلګه په فرانسه کې د رضاکارانه نشه کېدو لپاره د سخت مسؤلیت (strict liability) تګلاره پیاوړې کوي. د نشه آورونکو توکو د استعمال د کم کوونکي عامل پر ځای د سخت کونکي عامل په توګه په در نظر نیولو سره، قضایي قوه د被告انو (defendants) وړتیا له منځه وړي چې د موادو له امله د ذهني ظرفیت کموالی د بشپړ جنایي مسؤلیت پر وړاندې د ډال په توګه وکاروي؛ tým써 قانوني تمرکز د جرم پر مهال د ذهني حالت څخه د نشه کېدو رضاکارانه انتخاب ته اړول کېږي.
