Fruit Bats خپل نوی بشپړ-باند অ্যালবাম چې نوم یې “The Landfill” دی، وړاندې کړی [1, 2].
دا پروژه د یو پراخې غږیزې تجربې (sound) په لور یو بدلون ښيي، چې د ژوندۍ انرژۍ د ثبت کولو لپاره پکې له یوې بشپړې ډلې څخه ګټه اخیستل شوې ده. د انفرادي محورۍ څخه د خاطره کولو په څلولو، دا ریکارډ هڅه کوي چې د یو ژوندۍ پرفورمنس سختي او اصالت منعکس کړي.
دا অ্যালবাম چې د Eric D. Johnson تر رهبريखाली دی، د ورځنیو ژوند د پاتې شویو څاڅو (detritus) باندې تمرکز کوي [1, 2]. Johnson وویل چې د سندرو لیکنه د انسان د کیسې هغه غیر جذابې برخې څیڅي چې ژوند تعریفوي، او هغه کوچني جزئیات دي چې ډیری وختونه له پامه غورځول کیږي [1, 2]. دا موضوعاتي کړنلاره موسیقي ته اجازه ورکوي چې په عادي او لرغون شویو شیانو کې plunged شي او د تجربې په هغه برخو کې ارزښت ومومي چې د ضایعاتو په توګه ګڼل کیږي.
سینګارانو (Critics) ویلي چې دا ریکارډ له انرژۍ ډک دی [1, 2]. د Johnson او د هغه د ډلې د غړو ترمنځ همکاري داسې یو غږ رامنځته کړی چې د انفرادي دقت پر ځای ګډ حرکت ته foreground ورکوي. دا غږیز لوری د انسان د طبیعې د شریک شوې او ګډې حقیقتې موضوع سره تړاو لري.
سره له دې چې پخوانۍ کارونه شاید په مختلفو ترتیبونو تکیه کړې وه، خو “The Landfill” د ژوندۍ خونې (live room) تعامل ته لومړیتوب ورکوي [2]. د دې له امله رامنځه شوی atmosfere داسې دی چې سمدستي او خام (raw) احساس کیږي، او هغه صیقل (polish) ترې لرې کړی شوی چې ډیری وختونه په سټوډیو تولید شوې indie موسیکۍ کې پیدا کیږي.
Johnson د میلډي (melody) او غم (melancholy) د تقاطع پلټنه ብارلټه کوي [1]. د landfill (د کثافاتو ځای) په مفهوم باندې د অ্যালবাম تمرکز دا وړاندیز کوي چې د یو انسان تر ټولو صادقې برخې اکثره هغه وي چې هغه هڅه کړې وي چې هغه لرې وغورځوي یا یې هیر کړي.
“دا ریکارډ هڅه کوي چې د یو ژوندۍ پرفورمنس سختي او اصالت منعکس کړي.”
د بشپړې ډلې recording سټایل ته لیږد د Eric D. Johnson یو ستراتیژیک ګام ښيي ترڅو د مصنوعي تکملت پر ځای طبیعي او ژوندۍ خونې ډینامیکو ته لومړیتوب ورکړي. د دې غږیز بدلون د انسان د پاتې شویو څاڅو موضوعاتو سره په یو ځای کولو سره، Fruit Bats دا অ্যালবাম د اصالت په توګه وړاندې کوي او وړاندیز کوي چې د موسیکۍ او ژوند دواړو 'غیر صیقل شوې' (unpolished) برخې تر ټولو زیات کیسه ایز ارزښت لري.
