د خیبر پښتونخوا پخوانی Chief Minister علي امین ګنداپور د یوې سیاسي posição بېرونسپوړنې غوښتنه کوي [1].
دا داخلي کړکېچ په Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI) ګوند کې په داسې حال کې رامنځته شوی چې رهبري هڅه کوي په省 (ولایت) کې یو妵ي fronts وساتي. دا شخاره د ګوند د وفادارانو او د هغو کسانو ترمنځ د زیاتېدونکي وېشلنې ښکاره کوي چې د ایالتي رهبرۍ د اوسني انتخابي پروسې پر وړاندې اعتراضات لري.
په داسې حال کې چې ګنداپور د خپلې دفتري بېرغشتون لپاره هڅه کوي، شیر افضل مروات، چې د PTI غړی او د National Assembly غړی دی، د سهیل آفریدي د خیبر پښتونخوا د Chief Minister په توګه د انتخاب پر وړاندې اعتراض کوي [2]. مروات ویل یې چې هغه دا اقدام为此 کوي ترڅو ډاډ ترلاسه کړي چې PTI د ټاکنې په پروسه کې یو ځانګړی د اغیزې کچه وساتي [2].
ګنداپور مخکې له خپلې دنده څخه د لرې کولو وړاندې د Chief Minister په توګه دنده ترسره کړې وه [1]. د سیاسي رول ته د هغه د return اوسنۍ هڅې د ګوند د هغې هڅو سره یوځای کیږي چې په سیمه کې خپل حکومتداري {governance} ثابته کړي. د پخوانیو مشرانو د راترڅې او د اوسنیو د اسمبلی غړو د اعتراضاتو ترمنځ ټنشن په ولایت کې یو ناثابته سیاسي چاپتونه رامنځته کوي.
د مروات لخوا د PTI د ملاتړ لرونکي آفریدي د انتخاب پر وړاندې اعتراض د دې ښکاره کوي چې د دې په اړه کومه اتفاقیه نشته چې څوک باید ولایت ته رهبري ورکړي [2]. دا اختلاف دې ته center شوی چې آیا د ګوند ټاکل شوی کاندید د PTI د ایالتي څانګې له ستراتیژیکو اړتیاوو سره سمسره دی که نه. د quyềnتا لپاره دا داخلي سیالۍ په داسې وخت کې رامنځته شوې چې ګوند باید د خیبر پښتونخوا پر کنټرول د خپلې قبضې ساتلو لپاره پیچلې قانوني او سیاسي خنډونه تېر کړي [1].
ګنداپور او مروات دواړه د ګوند په سیمه ایي ستراتیژۍ کې مرکزي شخصیتونه پاتې دي. د ګنداپور د بېرونسپوړنې غوښتنې پایله او د مروات د آفریدي پر وړاندې اعتراض به په ولایت کې د PTI راتلونکې سلسله مرتبه (hierarchy) ټاکه [1], [2].
“د خیبر پښتونخوا پخوانی Chief Minister علي امین ګنداپور د یوې سیاسي posição بېرونسپوړنې غوښتنه کوي.”
د علي امین ګنداپور د بېرونسپوړنې لپاره هڅه او د شیر افضل مروات اعتراض د PTI په ایالتي رهبرۍ کې د ټوټو-ټوټو کېدو نښه ده. که ګوند د Chief Minister د ټاکنې په اړه دا داخلي اختلافات نه شي حل کولی، نو دا د خیبر پښتونخوا پر اداري کنټرول د خپلې قبضې کمزورې کولو او د ملي سیاسي رقیبانو وړاندې د یوې متحدې اپوزیشن د وړاندې کولو وړتیا کمې کولو خطر لري.
