Geyze Diniz د Pacto Contra a Fome له لارې په ټول Brazil کې د لوټې او د خوړو د ضایع کېدو د ختمولو لپاره یو ابتکار وړاندې کوي [1, 2, 3].
دا هڅه د خوړو د ناپایدارۍ سیسټماتیکې ستونزو د حل لپاره ترسره کېږي، چې پکې لوټه د یوې ناپایداره ټولنیزې حالت پر ځای د یو داسې اقتصادي ستونزې په توګه ګڼل کېږي چې حل کېدای شي. دا سازمان د ضایعاتو او توزیع دواړو ته په تمرکز کولو سره غواړي چې د هېواد د خوړو د سرچینو د مدیریت طرز بدل کړي.
Diniz، چې یوه سوداګره او د دې تړون (pact) 공동-بانیان ده، وویل چې د لوټې د له منځه وړلو لګښت د هغې سره د ژوند کولو لګښت څخه کم دی [1]. دا لیدلګه د خوړو ناپایداري د هېواد د تولیداتو او عامه روغتیا د سیسټمونو لپاره د مالي زیان په توګه وړاندې کوي، چې د ټولنیزې زیربناوو لپاره د سمدني پانګونې یو منطقي دلیل وړاندې کوي.
د Jovem Pan News سره په یوه مرکب کې، Diniz د دې حلونو د پراخولو لپاره اړین entrepreneurs-style یا سوداګریز چلند په اړه بحث وکړ [3]. هغې وویل چې د لوټې ختمول یوه ټولنیزه او اقتصادي پریکړه ده [2]. په دې کړنچاره کې د खाजगी сеکتور د وړتیا او د عامه سکتور د لاسرسۍ ترمنځ همغته کول شامل دي ترڅو ډاډ ترلاسه شي چې خوړاک اړمندانو ته ورسېږي مخکې له دې چې ضایع شي.
سازمانът خپلو اهدافو لپاره یو ځانګړی مهاله ګنډ کړی دی. دا تړون هدف لري چې ۲۰۳۰ کال ته ورسېږي په داسې حال کې چې هیڅ Brazil resident لوټه نه وي [2]. د دې هدف ترلاسه کولو لپاره به د پلورونکو او تولیدគونکو لخوا د خوړونکو خوړو د اخستلو مقدار کې لوی کموالی اړین وي.
Diniz لا هم د داسې یو ماډل لپاره غوښتنې کوي چې پکې खाजगी سکتور په لوژستیک او تمویل کې مرکزي رول لوبوي. د لوټې له منځه وړلو ته د یوې ستراتیژیکې موخې په توګه په کتل کېدو سره، دا تړون د تولید او مصرف یو داسې تلپاتې چوکاټ رامینځه کولو هڅه کوي چې هیڅ граждаਣ ترې بهر پاتې نشي [1, 2].
“د لوټې د له منځه وړلو لګښت د هغې سره د ژوند کولو لګښت څخه کم دی.”
Pacto Contra a Fome د 'venture philanthropy' په لور یو بدلون दर्शوي، چیرې چې د سوداګریزې منطق څخه د بشري بحرانونو د حل لپاره کار گرفته کېږي. د لوټې د یوې اقتصادي بېکاره تیا (inefficiency) په توګه وړاندې کولو سره، دا ابتکار هڅه کوي چې د شرکتونو شراکتونه او دولتي تمویل جذب کړي، چې اساس یې د دولت لپاره د اوږدمودت لګښتونو کمول دي.
