په نړۍ کې په څو لویو ښارونو کې د بلدیې د اوبو ذخایر وچ شوي دي، چې له امله یې په ایران، جنوبي افریقا، مکسییکو او بنګلادیش کې اوسېدونکي د اوبو له جریان څخه بېبهار شوي دي [1, 2, 3, 4].
دا ناکامۍ د چاپیریال تخریب او د बुनियादी جوړښتونو د زوال یو kritikal تقاطع څرګندوي. په بېلابېلو جغرافیایي سیمو کې د اوبو د سرچینو یوځای وچیدل ښيي چې ښاري مرکزونه Increasingly د اقلیمي بدلون او بد مدیریت د ګډ فشار وړاندې نیولو توان نه لري.
په تهران کې د اوبو بحران داسې یو سطح ته رسیدلی چې ځینې راپورونه د خلکو د تخلیې اړتیا په اړه اشاره کوي [1]. دا وضعیت د اقلیمي بدلون له امله د Prolonged drought او د اوبو د کمښت له یوې اوږدې دورې وروسته رامنځته شوی [1, 5].
ورته شرایط په Johannesburg کې هم رامنځته شوي، چیرې چې د بلدیې نالۍ وچې شوې [2]. په جنوبي افریقا کې دا کمښت د زوړو बुनियादी جوړښتونو او د اقلیمي بدلون له امله د اوبو د کمښت د ترکیب نتیجه دی [2, 5].
Mexico City هم ورته مسیر ته مخه کړې، د ۲۰۲۴ کال د فبروري راپورونه ښيي چې ښار "day zero" ته نږدې و [3]. په مکسییکو کې دا بحران د ځمکنیو اوبو د زیات استخراج او د اوبو د پایدار مدیریت د نشتوالي سره تړاو لري [3, 5].
په بنګلادیش کې، د Purba Jurain اوسېدونکو هم د اوبو د نالو وچیدو سره مخ شوی [4]. دا سیمه ییز کمښت د بلدیې د ذخایرو د وچیدو د یوې پراخې نمونې برخه ده [4, 5].
په دې سیمو کې د بحران لاملونه څو اړخیز دي. که څه هم Prolonged drought د اصلي چاپیریال trigger په توګه کار کوي، خو د ځمکنیو اوبو زیات استخراج او د زوړو نالو د شبکې د ساتنې په نه کولو سره دا اغیز نور هم خراب شوی [1, 3, 5]. دې عواملو هغه ذخایره خپله کچه کم کړې چې ښارونه پخوا د وچو موسمونو panahon کې پرې تکیه کوله.
“په نړۍ کې په څو لویو ښارونو کې د بلدیې د اوبو ذخایر وچ شوي دي”
د دې بحرانونو یوځای کېدل ښيي چې د ښارونو د اوبو تقلیدی مدیریت د اقلیمي بدلونونو د چټک سرعت سره د مقابلہ کولو وړتیا نه لري. کله چې د تهران او Johannesburg په څیر بېلابېل ښارونه د اکسیجن او اوبو د supplied collapse تجربه کوي، دا ښيي چې د ځمکنیو اوبو زیات استخراج او د बुनियादी جوړښتونو غفلت یو سیستمیک کمزوري رامنځته کړی چې د ځانګړې ساتنې له لارې د سیمه ییزو حکومتونو د ترمیم وړتیا څخه بهر دی.
