ملي حکومتونه او لوی څو-ملتیا شرکتونه د اقتصادي خودکفالیت د khuyếnج کولو لپاره په زیاتډه کچه له tariffs، د صاداتو د کنټرولونو او د پانونې د څېړنې میکانیزمونو څخه ګټه اخلي [1].
دا د autarky (خودکفالیت) په لور بدلون د نړیوالې سوداګرۍ څخه یو جلا کېدل دي، ځکه چې ستراتیژیک لوبغاړي د نړیوالو بازارونو د ګټورتیا پر ځای ملي امنیت ته لومبیتیا ورکوي. دا ګام په نړیوال اقتصادي چاپيرتیا کې یو لوی ټوټه-ټوټه کېدل ښيي، چیرې چې د supply-chain مهمې توکي یوازې د عادي مالونو په ځای د ستراتیژیکو شتمنیو په توګه ګڼل کیږي.
دا فعالین د خپلو اقتصادونو د مدیریت او د ملي ګټو د ساتنې لپاره محدودو تدابیرو ته میلاو کیږي [1]. د پانونې د څېړنې میکانیزمونو په کارولو سره، حکومتونه کولی شي په اړینو صنعتونو کې د بهرنیو نفوذ محدود کړي او ډاډ ترلاسه کړي چې حساسې ټیکنالوژۍ د کورني سرحد په چوکاټ کې پاتې شي.
د Investopedia Will Kenton وویل: "Autarky د خودکفالیت او محدودې سوداګرۍ یوه اقتصادي پالیسي ده."
دا tendência په هغو سیمو کې تر ټولو زیات څرګند دی چې د سوداګریزو tensãos سره مخ دي، چیرې چې هدف د supply chains د بهرنیو ټکانونو یا سیاسي فشارونو په وړاندې خوندي کول دي [1]. دا ستراتیژي د tariffs له لارې د کورنیو بازارونو ساتنه او د صاداتو د کنټرولونو له لارې د حساسې ټیکنالوژۍ د جریان محدودول شاملوي.
که څه هم دا تدابیر د ثبات او خپلواکۍ رامنځته کولو هدف لري، مګر د اقتصادونو د جلا کېدو خطر هم لري. د ملي ساتنې او د نړیوالې همکارۍ د اړتیا ترمنځ توازن د نړیوالو پالیسي جوړونکو لپاره د بحث یو مرکزي ټکی پاتې کیږي [1].
“"Autarky د خودکفالیت او محدودې سوداګرۍ یوه اقتصادي پالیسي ده."”
د autarky په لور دا حرکت د 'just-in-time' نړیوالو logistics څخه د 'just-in-case' ملي انعطافمنۍ (resilience) لور ته یو سیسټماتیک لیږد ښيي. د خودکفالیت ته لومبیتیا ورکولو سره، دولتونه د جيوپولیتیکي فشارونو ته د کمې حساسیت په بدل کې لوړ لګښتونه او ټیټ ګټورتیا مني، چې دا ممکن د hyper-globalization د دوران پای ته رسیدو نښه وي.
