رهاندونکی Imtiaz Ali په یو نوي فلم کار کوي چې د ۱۹۴۷ د هند او پاکستان د وېشلونو احساساتي میراث څیڅي [1, 2].

دا پروژه د جنوبي اسیا د تاریخ یوې له تر ټولو دردناکو پېښو څخه ځواب پیدا کوي. فلم د بېجلو کسانو د شخصي توکو او یادونو باندې تمرکز په کولو سره هڅه کوي چې یو geopolitical پېښه د انسان د غم او هویت په مطالعه بدله کړي.

په نيو ډيله کې د Taj Palace په India@2047 کنکلاو کې، چې د ABP Network لخوا تنظیم شوی و، علي وویل چې دا کیسه په هغه شیانو تمرکز کوي چې خلک د کور پریښودو پر مهال له ځانه سره وړي [1, 2]. هغه ویال چې د دې فلم هدف د وېشلونو سره تړاو Име دردناکې یادونه او د اجباري کوچ پر مهال د خلکو د شخصي بار ځانګړی طبیعت څیڅل دي [1, 2].

د دې رهاندونکي کړنی د سرحد د جوړولو د سیاسي میکانیزمونو پر ځای د وېش په رواني اغېزو ټینګار کوي. د ۱۹۴۷ کال د احساساتي پاتې شونو باندې دا تمرکز هدف لري چې څنګه تاریخي ټروما د نسلونو په اوږدوالی دوام لري، چې دا د فلم د کیسې یو مرکزی محور دی [1, 2].

په کنکلاو کې د علي ګډون د سینما او ملي حافظې د یوځای کېدو په اړه د بحث لپاره یو پلیټ فارم وړاندې کړ. هغه وویل چې سینمایي وسیله د انسان د ناڅاپي احساساتو او عواطفو د څیړنې اجازه ورکوي، چې AI یا مصنوعي استخبارات نشي تکرار کولی [2].

امتیاز علي په یو نوي فلم کار کوي چې د ۱۹۴۷ د هند او پاکستان د وېشلونو احساساتي میراث څیڅي.

د بېجلو کېدو د 'بار' یا یادونو باندې د تمرکز له لارې، علي د وېشلونو سینمایي treatment له تاریخي کرونیکل څخه رواني مطالعې ته اړولې. دا کړنه د معاصر هندي سینما په لاره کې یو پراخ ټرېنډ منعکسوي ترڅو د ۱۹۴۷ وېش د دولتي سیاستونو پر ځای د انفرادي ټروما او اجدادي حافظې له دریچې ومنځي.