د هند د غواګانو د ساتنې نظام په موجوده کې د سیاسي rhetoric او د مالونو د ساتنې د عملي اړیکو ترمنځ د پام وړ تناقضاتو څخه ځانګړی شوی دی.
دا کړکېچ ځکه اهمیت لري چې د قانوني ارادې او په ځمکه د حقیقت ترمنځ خالي ځای په ټوله هیواد کې د مالونو مدیریت او ټولنیز ثبات ته اغیزه کوي. کله چې سیاسي ملاحظات پر پالیسۍ غالب شي، نو د حیواناتو حقیقي welfare ډیری وخت د عامه احساساتو په پرتله ثانوي کیږي.
اوسنی چوکاټ په سختۍ د غواګانو پر تصور شوي تقدس تکیه کوي، چې د ایالتونو په کچه د بیلونو قوانینو او ساتنې ته لاره هوایي کوي. خو دا اقدامات ډیری وخت د بزګرانو له اقتصادي اړتیاوو او د ناپیوسته مالونو د مدیریت له لوجیستیکي ننګونو سره ټکر کوي. پایله داسې یو سیسټم دی چېرته چې د ساتنې هدف تل د تلپاتې پالنې د چمتو کولو وړتیا سره سمون نه پیدا کوي.
عامه احساسات د دې نظامونو تر شا سیاسي حرکت ته دوام ورکوي. پر احساساتو دا تمرکز ډیری وخت د مالونو په پناه ځایونو کې سیسټمیکي ناکامۍ او د یوې غیر-ذبحي اقتصاد د ملاتړ لپاره د جامع инфраструктурې نشتون پټوي. دا جلاوالی یو داسې cycle رامینځونه کوي چې چیرته قوانین د یوې سیاسي قاعدې د ارضاوایو لپاره تصویب کیږي، مګر عملي تطبیق یې Fragmented پاتې کیږي.
څارونکو ویل چې د دې نظام تمرکز د جامع مدیریت پر ځای پر منعیت باندې د ناثباتۍ یوه چاپیریال رامینځته کوي. د غیر ګټور مالونو د تخلص لپاره د واضح پلان پرته، دا بار پر محلي بلدیو او د کلیو پر ځمکنیو rơiږي. د حیوان د سمبولیک ارزښت او د مالونو د پالنې د مادي حقیقت ترمنځ کړکېچ پاتې دی.
“سیاسي ملاحظات او عامه احساسات د هند د غواګانو د ساتنې په نظام کې غالب دي.”
د هند د غواګانو د ساتنې د قوانینو په之内 کړکېچ د ایډیولوژیک حکومتوالي او اداري امکاناتو ترمنځ یو پراخ conflict څرګندوي. د infrastructural support پر ځای د سمبولیکې ساتنې ته د لومړیتیا ورکولو سره، دولت د ناپیوسته مالونو د دایمي بحران او د کلیو د هغو خلکو د اقتصادي سختو شرایطو د رامنځته کولو خطر سره وړاندې کیږي چې نشي کولی غیر ګټور مالونه وساتی.
