د هند د বৈদেশিকو چارو وزارت وویل چې یو هندي پاسپورټ یوازې د سفر یو سند دی او تابعیت ثابت نه کوي [1].
دا وضاحت د نړیوال سفر د حق او د یو اتباع د قانوني حالت ترمنځ یو مهم توپیر رامنځته کوي. دې اقدام সমালোونکي دې ته اړولي چې د حکومت د دې موقف تر شا منطق په اړه پوښتنې وکړي، ځکه چې پاسپورټونه په پراخه کچه د مليت د اصلي نښو یا indicators په توګه ګڼل کیږي.
د বৈদেশিকو چارو وزارت (MEA) وویل چې دا اسناد په اصل کې د نړیوالو سفرونو د اسانتیا لپاره صادر کیږي [1]. وزارت پاسپورټ د سفر د یو کاغذ په توګه تعریفول، د سند اداري دنده د تابعیت له قانوني ټاکلو څخه جلا کوي [2].
ستونځمنانو د دې اړه اندیښنې ښودلې دي چې دا توپیر هغو کسانو ته څنګه اغیزه کوي چې په مختلفو قانوني او اداري Kontextونو کې د خپل ملي هویت د ثابتولو لپاره په خپلو پاسپورټونو تکیه کوي. دا بحث دې ته കേന്ദ്ര شوی چې آیا یو سند چې د ملي حکومت لخوا خپلو اتباعو ته صادر شوی وي، کولای شي له پخپله د تابعیت له حالت څخه جلا شي [2].
وزارت وویل چې د پاسپورټ هدف دا دی چې نیالونکي ته اجازه ورکړي چې سرحدونه عبور کړي او کنسولري مرسته ترلاسه کړي [1]. دا موقف وړاندیز کوي چې په هند کې د تابعیت د قانوني ثابتولو لپاره ممکن د اسنادو نورې ډولونه اړین شي [2].
“یو هندي پاسپورټ یوازې د سفر یو سند دی او تابعیت ثابت نه کوي.”
دا توپیر د حکومت لخوا صادر شوي د سفر د سند لرل او د تابعیت د مطلق او قانوني پیژندل شوي ثبوت لرل ترمنځ یو احتمالي قانوني خلا ښیie. که پاسپورټ د تابعیت د شالید یا ثبوت په توګه ونه ګڼل شي، نو دا ممکن د مليت یا د دولتي ګټو د وړتیا په اړه په قانوني شخړو کې د کسانو د ثبوت بار (burden of proof) زیات کړي.
