د هندې د بهرنیو چارو وزارت (MEA) وویل چې د هند پاسپورټ یو سفرنی سند دی او په خپله د تابعیت د ثبوت تشکیل نه ورکوي.
دا وضاحت د میلیونونو مسافرو لپاره یو مهم حقوقي توپیر رامنځه کوي. څرنګه چې حکومت کوم ځانګړی سند نه دی پیژاندلی چې د تابعیت د definitive ثبوت په توګه کارکونه وکړي، نو دا بیان د دې په اړه پوښتنې راپورته کوي چې افراد څنګه په هند کې خپل ملي وضعیت تصدیقوي.
دا څرګندې د جون 2024 کې د 14م [1] Passport Seva Divas په اوونۍ کې وشوې. د MEA یو Spokesperson وویل، "پاسپورټ په اصل کې یو سفرنی سند دی او په خپله د تابعیت ثبوت نه دی" [1]. د حکومت په یو بل بیان کې ویل شوي چې دا سند "کلهही د تابعیت ثبوت نه دی شوی" [3].
حقوقي متخصصانو او عامه شخصیتونو پر دې وضاحت غبرګون ښودلی دی. د حکومت دا موقف د 1967 د پاسپورټونو د कायद्या (Passports Act) سره تړاو لري [2]. سره له دې چې MEA دا نظر لري چې د پاسپورټ اصلي رول سفر دی، خو د 1967 د قانون ځینې تفسیرونه وړاندیز کوي چې دا قانون د دې فرضیا پر بنسټ مخکې ځي چې د سند لرونکی د هند гражда دی [2].
دې بحثونو د بېلا بېلو برخو څخه نیوکې ترلاسه کړې دي. شاعر Javed Akhtar وویل چې د MEA دا بیان بې معنا او absurd و [1]. سربېره پر دې، وکیل Harish Salve وویل چې دا جنجال د کچکړې (migration) ستونزو او د سیسټم د تخلیه کېدلو په چوکاټ کې رامنځه شوی، او د 14 ملیارده هندوانو پر نفوس یې اشاره وکړه [4].
د حکومت چارمندانو د تابعیت د تصدیق لپاره د پاسپورټ پر ځای کوم بدیل سند نه دی ښودلی. اوسمهال شته پاسپورټ بکسټونه په 36 یا 60 پاڼو کې صادرېږي [5].
“"پاسپورټ په اصل کې یو سفرنی سند دی او په خپله د تابعیت ثبوت نه دی."”
دا وضاحت د سفر اجازه او حقوقي ملیت ترمنځ خالي ځای ته اشاره کوي. د پاسپورټ او د تابعیت د ثبوت ترمنځ د اړیکې په قطع کولو سره، د هند حکومت د 1967 د پاسپورټونو د قانون یو سخت حقوقي تفسیر پیاوړ کوي، چې دا کیدای شي د هغو граждаوو لپاره پروسه پیچلې کړي چې د دولتي خدماتو یا حقوقي وضعیت لپاره پر خپلو پاسپورټونو د اصلي پیژندنې په توګه تکیه کوي.



