د بهرنیو چارو وزارت ویل چې یو هندي پاسپورټ د سفر یو سند دی او د هند د تابعیت لپاره conclusive ثبوت نه جوړوي.

دا توپیر د میلیونونو مسافرو او اوسیدونکو لپاره خورا مهم دی ځکه چې دا د ملي سند په اساس د سفر حق او د تابعیت له قانوني حالت څخه جلا کوي. دا وضاحت د عامه خلکو د روانې गोंجوسۍ او د هغه سیاسي بحث په اړه دی چې کوم اسناد دNationality لپاره د definitive شالید په توګه کار کوي.

د دې موقف قانوني اساس د ۱۹۶۷ کال د Passport Act [2] دی. د دې قانون له مخې، حکومت کولی شي په ځانګړو شرایطو کې د هغه کسانو ته پاسپورټونه ورکړي چې د هند граждаv نه دي. څرنګه چې دا سند غیر-شهروندان هم لرلای شي، نو دا نشي کولی شي د قانوني تابعیت د یوازینې شهادتاه (certificate) په توګه کار وکړي.

قضایي وړاندیزونه هم له دې اداري موقف څخه ملاتړ کوي. د Bombay High Court په ۲۰۱۳ کال کې یو حکم صادر کړ [1] چې پکې تصدیق شول چې یوازې پاسپورټ تابعیت ثابت نه کوي. د محکمې پریکړې ټینګار وکړ چې که څه هم پاسپورټ د پیژندګلو او سفر یو বৈধ سند دی، مګر دا د تابعیت د ثابتولو لپاره د ځانګړو قانوني اړواقو پر ځای نشي کیدلی.

د بهرنیو چارو وزارت په ۲۰۲۳ کال کې په دې اړه نور وضاحت وړاندې کړ [1]. وزارت ویل چې پاسپورټ په اصل کې د نړیوال سفر د اسانتیا لپاره ډیزاین شوی او د تابعیت د definitive سند په توګه نه کار کوي.

دا قانوني چوکاټ معنیانې چې هغه کسان چې غواړي په محکمه کې یا د शासकीय ګټو لپاره خپل تابعیت ثابت کړي، ښايي اړتیا ولري چې له خپل پاسپورټ څخه پرته اضافي اسناد وړاندې کړي. په هند کې د تابعیت د تصدیق لپاره د قانوني چوکاټ پوره کولو لپاره د یو واحد سند د سفر پر اساس تکیه کول کافي نه دي.

“هندي پاسپورټ د سفر یو سند دی او د هند د تابعیت لپاره conclusive ثبوت نه جوړوي”

دا وضاحت د سفر د اجازه-نامې او ملي پیژندګلو ترمنځ یو قانوني خالي ځای پیاوړی کوي. د پاسپورټ او د تابعیت د conclusive ثبوت ترمنځ د جلا کولو په Procurment سره، هندي حکومت یو میکانیزم ساتي چې غیر-شهروندانو ته د سفر امتیازات ورکړي، په داسې حال کې چې د تابعیت د ثبوت بار لوړ وساتي، چې دا د Nationality په اړه د قانوني شخړو لپاره مهمې اغیزې لري.