ایران د متحده ایالاتو په حکومت کې د تصور شوې سیاسي ناثباتۍ او نظم نشتوالي څخه ګټه پورته کوي ترڅو جاریه جګړه اوږده کړي [1, 2].
دا ستراتیژي وړاندیز کوي چې تهران د سریع حل په لټه نه دی، بلکې د متحده ایالاتو پر وړاندې داخلي او نړیوال فشار زیاتولو هڅه کوي. د جګړې د وخت په تمدیدولو سره، د ایران رهبران شاید هیله لري چې په مذاکراتو کې د امریکا موقف کمزورې کړي [1, 2].
جینیفر پارکر، چې د UWA Defence and Security Institute امنیتي تحلیلګره ده، ویل چې هغه څه چې ایران په متحده ایالاتو کې احتمالي لیدلي، یو ډول کمزوري ده، چې په ځانګړې توګه د سیاسي نظم نشتوالی دی [1]. پارکر ویل چې دا تصور شوې زیانمنوالی ایران ته اجازه ورکوي چې جګړه اوږده کړي [1].
پخواني ملي امنیتي مشاور جان بولټن هم په دې ډینامیک بحث کړی دی. بولټن ویل چې د ایران حکومت کمزوري احساسوي او به دوامداره فشار وکړي [3]. هغه ویل چې ایران کولی شي احساس کړي چې ولسره دونالډ ټرمپ د یو تړون ترلاسه کولو لپاره څومره 'ناامیده' دی او د ایران رهبران 'هغه ته لوبې کوي' [1, 3].
د ۲۰۲۶ کال د می میاشتې راپورونه ښيي چې دا جګړه لا هم د واشنګټن او تهران ترمنځ د اختلافونو مرکزي نقطه ده [4]. تحلیلګران د متحده ایالاتو د نظم لرونکي چلند نشتوالی د ایران لپاره د یو تاکتیکي فرصت په توګه ګوري ترڅو د هر ډول رسمي تړون لاسرسي وړاندې خپل ګټې اعظمي کړي [2, 3].
ولسره دونالډ ټرمپ د کړکېچونو د حل لپاره د یو تړون غوښتنه کړې، مګر منتقدین او پخواني چارواکي وړاندیز کوي چې دا چلند ممکن د ایران د استخباراتو لپاره روښانه او څرګند وي [1, 3]. دا تصور شوې شفافیت تهران ته اجازه ورکوي چې د تعامل سرعت کنټرول کړي، په مؤثره توګه وخت ته د ځان تکړه کړي او په عین وخت کې د متحده ایالاتو سیاسي نوسانونه څارنه کړي [2].
“د ایران حکومت کمزوري احساسوي او به دوامداره فشار وکړي.”
دا تصور چې د متحده ایالاتو اجرايي څانګه د یوې ثابتې او منظمې ستراتیژۍ څخه خالي ده، ایران ته تاکتیکي ګټه ورکوي. د ولسره ټرمپ د تړون لپاره د غوښتنې په توګه د 'ناامیدۍ' تفسیر کولو سره، تهران کولی شي له دفاعي حالت څخه د ستراتیژیک ځنډ حالت ته منتقل شي، او د وخت تېرېدو څخه د متحده ایالاتو سیاسي اراده کمزورې کړي او د نړیوال فشار څخه ګټه پورته کړي ترڅو ګټورې شرطونه ترلاسه کړي.
