په واشنګټن، D.C. کې د Brookings Institution لخوا تنظیم شوی یو بحث د "Stolen Revolution" کتاب له لارې د ایران د شنه تحریک (Green Movement) دوامداره اغېزې څېړلې.

دا بحث د لوګوګانو د لکونو د دولت د فشارونو سره سره په ایران کې د ډیموکراسۍ د aspiration-ګانو دوام ته اشاره کوي. د ۱۹۷۹ کال د انقلاب څخه تر ۲۰۰۹ کالو پورې د ۶ کسانو د ژوند په تعقیبولو سره، دا اثر د ایراني فعالیتونو تکامل او د سیاسي بدلون لپاره د اوسني مبارزې انځور وړاندې کوي.

دا کتاب د ۱۹۷۹ کال د ایران د انقلاب ژمنې او د هغه څخه وروسته د شنه تحریک د زیږون په اړه بحث کوي. ژورنالیسټانو Yeganeh Torbati او Bozorgmehr Sharafedin په دې بحث کې برخه اخیستله ترڅو پر دې بحث وکړي چې څنګه دې پېښو د یادو ایرانیانو ژوند او پراخې ملي هویت ته بڼه ورکړه.

تحلیلګاران یادونه کوي چې له ۲۰۰۹ کال د شنه تحریک د احتجاجونو څخه ۱۵ کالونه تېر شوي دي [1]. پداسې حال چې ځینې خلک دا تحریک د سر پرې کېدو (decapitated) په توګه بیانوي، نور استدلال کوي چې دا مات شوی نه دی او بلکې د فعالیت نوي ډولونه یې رامنځته کړي دي [2, 3]. دا کړاو هغه وخت کې دوام لري کله چې هیواد د یوې سختې سیاسي منظومې، شدیدې فشارونو او د مدني ازادیو لپاره د دوامداره مبارزې له لارې تېرېږي.

اوسنی سیاسي چاپېریال ناڅیره پاتې دی. په ۲۰۲۶ کال کې، ایران د Masoud Pezeshkian او Saeed Jalili په ګډون د ولایت لپاره دویم راجټ (runoff) انتخابات ولیدل [4]. دا انتخاباتي سیالۍ د دولت په وړاندې د اصلاح کوونکو او سخت‌جانبونو ترمنځ د دوامداره تضاد څرګندونه کوي.

د مخالفتونو په وړاندې د دولت ځواب سخت شوی دی. Gholam‑Hossein Mohseni‑Ejei، د ایران لوی څارنوال ویلي: "نن سبا، دې مردانو کې د خلکو په منځ کې هیڅ ځای نشته" [2]. دا ډول rhetoric د حکومت هڅو ته اشاره کوي چې د تحریک پخواني رهبران изоли کړي او د ۲۰۰۹ کال د پاڅېدو میراث ماله کړي.

سره له دې فشارونو، د Brookings بحث وړاندیز کوي چې هغه نسل چې په شنه تحریک کې شامل وو، لا هم یو قوي ځواک دی. په "Stolen Revolution" کې کیسې د ۱۹۷۹ کال د هیلو څخه تر نن ورځې پورې د حقیقتونو د بدلون ریکارډ وګڼل کېږي.

“"نن سبا، دې مردانو کې د خلکو په منځ کې هیڅ ځای نشته."”

د ۱۹۷۹ کال د انقلاب، ۲۰۰۹ کال د شنه تحریک او د ۲۰۲۶ کال د ټاکنو ترمنځ تړاو ښیي چې د ایران د دولت د سخت‌جانب权威 (authority) او د عامو خلکو د اصلاحاتو غوښتنو ترمنځ بنسټیز conflict لا تر اوسه نه دی حل شوی. د سازمان شویو تودو احتجاجونو څخه د غیر متمرکز فعالیتونو ته بدلون ښیي چې که څه هم دولت کولی شي رسمي رهبري له منځه یوسي، مګر د ټولنې بنسټیزې ناراضۍ یې نه دي له منځه وړي.