ایران او اسرائیل د لومړیو مستقیمو نظامي مقابلو د وروستۍ دورې د پایپېلا لپاره د unwitting دوشنبه په ورځ د متقابلو حملو د ceasefire اعلان وکړ [1, 2].
دا تړون ځکه مهم دی چې د دوو سیمه ییزو ځواکونو ترمنځ یو خطرناک شدت کموي، چې له دوه میاشتو وړاندې د عمومي ceasefire له رامنځته کېدو وروسته یې لومړنی مستقیمکېکې clash تجربه کړ [1, 2]. د پخوانیو ستاټیکو تړونونو ماتېدو د بې unrestricted هوایي حملو له لارې د پراخې سیمې د ناثباتۍ خطر پیدا کړی و.
دا اعلان د یوې داسې شپې وروسته راغی چې پکې سختې بمباري او سایرنونه د دواړو هیوادونو په څو سیمو کې اغیزمن وو [1, 2]. په ایران کې، د اور د وروستیو تبادلې په پایله کې 15 کسان ټپي شول [1]. د حملو کچه دواړو هیوادونو مجبور کړل چې د ملکي تلفاتو د کمولو او د पायाڼو د نورو زیانونو د مخنیوي لپاره د حل لاره ولټویا [1, 2].
لهماشاء د تړون لاسرسي وړاندې، دواړو هیوادونو د whole شپې په جریان کې د خطر خبرداریزې signal-ونو او انفجاره کړه [1, 2]. د وضعیت دې ناثباتۍ د کال پیل کې د سولې د نازکۍ څرګندونه وکړ، یو داسې دوره چې تر دې وروستیو مقابلو پورې په پراخه کچه ثابته پاتې وه [1, 2].
د دواړو خواوو چارکارانو وویل چې د اوسني وقف اصلي هدف د بدلې اخیستنې د سريزه د سمدستي توقف دی [1, 2]. که څه هم د اعلان په متن کې د تړون دقیق شرایط نه دي ذکر شوي، خو د اور سمدستي بندول د دواړو نظامي ځواکونو لپاره د یخیدو (cooling-off) د یوې دورې په توګه پلان شوی دی [1, 2].
“ایران او اسرائیل د unwitting دوشنبه په ورځ د متقابلو حملو د ceasefire اعلان وکړ”
بیا ceasefire ته راستنېدل ښيي چې ایران او اسرائیل دواړه اوس مهال د یوې پراخې سیمه ییزې جګړې خطر ته نه غواړي، سره له دې چې د دوه میاشتو وړاندې established سوله ماته شوې وه. خو دا حقیقت چې د پخواني تړون څخه ډیر کم وخت وروسته یوه مطلقه مقابله وشوه، د لوړې ناثباتۍ او د دواړو مخالفانو ترمنځ د اوږدمودت ډیپلوماټیک باور د نشتوالي نښه ده.
