د ایران د بهرنیو چارو وزیر عباس عراقچی وویل چې جګړه یوازې هغه وخت به پای ته ورسېږي کله چې په لبنان کې هم پای ته ورسېږي [1].
دا ډیپلوماټیک بدلون په داسې وخت کې رامنځه کېږي چې امریکا او ایران د Hormuz تنگې په سیمه کې د یوې ناڅاڅي مخامخې په حال کې دي. په ټولو fronts باندې د جامع ceasefire ټینګار وړاندیز کوي چې تهران د لبنان ساحه د پراخې سیمه ییزې جګړې د یوې نه جلا کېدونکې برخې په توګه ګڼي.
راپورونه ښيي چې ایران د جګړې د پای لپاره یو لوی غوښتنه، چې مخکې یې وړاندې کړې وه، له ځان څخه لیرې کړې ده [1]. سره له دې امتیاز څخه، عراقچی وویل چې د حل لپاره په لبنان کې د hostilities ټویلوالی اړین دی. دا موقف د پراخې جګړې برخلیک د هغه ځانګړې سیمې د جګړې پایلو ته تړلی کوي.
د امریکا 대통령 ډونالډ ټرمپ وویل چې هغه به د ایران د لوړ رهبر مجتبى خامنۍ سره د لیدو اراده لري [1]. داسې یوه لیدنه به د دواړو هیوادونو د لوړ peringkat رهبرۍ ترمنځ په مستقیمه ډیپلوماټیکه اړیکه کې یو مهم تلور کیږي.
د اوسنیو hostilities د مودت په اړه متضاد راپورونه شته. یو راپور وايي چې جګړه 60-یومه له نخې څخه تېره شوې ده [2]، پداسې حال کې چې بل راپور ښيي چې جګړه خپلې درېیمې اونۍ ته ننوځي [3]. دا توپاک د پوځي مهالوارۍ په اړه د معلوماتو د چګو ناڅاڅي حالت ته اشاره کوي.
ټرمپ د تهران له رهبرۍ سره د ډیپلوماټیکو لارو لټون ته دوام ورکوي پداسې حال کې چې مخامخې دوام لري. د یوې لوړې کچې سرپرستۍ (summit) احتمالات د مینځنۍ شرق د ثبات څارونکو لپاره یو اصلي مرکز پاتې دی.
“جګړه به یوازې هغه وخت پای ته ورسېږي کله چې په لبنان کې هم پای ته ورسېږي.”
د ceasefire د لبنان د وضعیت سره تړاو ښيي چې ایران د خپلو سیمه ییزو proxies څخه ګټه پورته کوي ترڅو یو پراخ ستراتیژیک وتلو لاره ترلاسه کړي. د یوې لویې غوښتنې د حذف کولو او په عین حال کې د لبنان د شرط د ساتلو له لارې، تهران هڅه کوي امریکا ته د انعطاف signal ورکړي او په عین حال کې خپل سیمه ییز ګټې خوندي کړي. د 대통령 ټرمپ اراده چې د لوړ رهبر مجتبى خامنۍ سره وګوري، د incremental مذاکراتو پر ځای د 'top-down' ډیپلوماسۍ ته ترجیح ښيي، چې یايې کولای شي حل پروسه چټک کړي او یا یې یو لوړ خطر لرونکی ډیپلوماټیک gamble haline کړي.
