د ایران لوړ پوړی مذاکرونکی، محمد باقر غلیباف وویل چې تهران به له امریکا سره کوم تړون نه مني ترڅو چې د ایرانیان ماڼو حقوق خوندي نشي [1, 2].
دا دریځ د دواړو هیوادونو ترمنځ د روانې جګړې د پایپلاو لپاره ډیپلوماټیکې هڅې پیچلې کوي. د اتباعو د حقوقو او ملي sovereignty (سووایي) د ساتنې په شرط د سولې تړون ته اړاخه کولو سره، ایران له واشنګټن سره د هر احتمالي تړون لپاره یو لوړ چوکاټ رامینځه وړاندې کوي [1, 2].
غلیباف وویل چې د ایران حکومت به له واشنګټن سره هیڅ تړون ته لاس نه ږدایي ترڅو چې د ایران حقوق په بشپړ ډول خوندي نه شي [2]. مذاکرونکي وویل چې د دې حقوقو خوندیت د هر رسمي تړون لپاره یو غیر قابله مذاکره prerequisite (مقرره شرط) دی [1, 2].
د تهران دا موقف د دې ارادې څرګندونه کوي چې ډاډ ترلاسه کړي چې هیڅ ډیپلوماټیک حل به د هغې د ملي sovereignty (سووایي) په اړه compromise (کومپرومایز) نه کوي [1, 2]. د مذاکرونکي څرګندې وړاندیز کوي چې د خبرو موجوده حالت ممکن بنستې ته رسیدلی وي، ځکه چې دواړه خواਵونه د دې بنسټیزو اړتیاوو په اړه بحث کوي [1].
غلیباف وویل: "تر هغه چې د ایرانیان ماڼو حقوق خوندي نشي، له امریکا سره هیڅ تړون نشته" [1].
په دې شرایطو ټینګار ښيي چې ایران د جګړې څخه د چټک ډیپلوماټیک وتلو پرځای داخلي ثبات او قانوني protections (حفاظتونو) ته لومبیتوب ورکوي [1, 2].
“"تر هغه چې د ایرانیان ماڼو حقوق خوندي نشي، له امریکا سره هیڅ تړون نشته."”
د غلیباف لخوا د سولې لپاره د 'د ایرانیان ماڼو د حقوقو' په توګه ټینګار وړاندیز کوي چې تهران یوازې د جګړې د بندیز څخه ډیره څه غواړي. د انساني او ملي حقوقو په چوکاټ کې د دې اړتیا وړاندې کولو سره، ایران احتمالاً هڅه کوي چې د راتلونکو امریکايي sanctions (سنکشنونو) یا مداخلې پر وړاندې اوږدمودتني قانوني تضمینونه او protections ترلاسه کړي، چې دې ته ممکن ډیپلوماټیک بنبست نور هم اوږد کړي.


