د ایران او پاکستان چارمندانو په اسلام آباد کې د لوړو کچو خبرو اترو وروسته، چې پرته له کوم نوي تړون څخه پای ته ورسېدې، فعال ډیپلوماټیکې اړیکې جاري ساتلې دي [1].
دا دوامداره اړیکې د سیمې د ثبات لپاره خورا مهمې دي، ځکه چې دواړه هیوادونه هڅه کوي د راتلونکو خبرو اترو لپاره د کوم رسمي مهالوار څخه پرته، دوه اړخیزې tensione او امنیتي اندیښنې اداره کړي.
په اسلام آباد کې د ترسره شویو meetings هدف د دواړو هیوادونو ترمنځ د پاتې شویو مسایلو حلولول وو. که څه هم دې خبرو اترو هیڅ نوی تړون یا د خبرو اترو د راتلونکي دورې لپاره کوم ټاکلی تاریخ نه وړاندې کړ، خو چارمندانو ویل چې د اړیکو د چینلونو پرانیست په اهمیت ټینګار شوی دی [1].
د اړیکو د یوې کرښې ساتنه د ډیپلوماټیکې تخریب څخه ډډه کوي چې ممکن په سیمه کې د tensione د نورو زیاتوالي لامل شي. د رسمي تړون نشتوالی ښیي چې د دواړو حکومتونو ترمنځ د بحثونو ځینې مهمې ټکي لا تر اوسه نه دي حل شوي [1].
سره له دې چې کوم નક્لي پلان نشته، خو د ډیپلوماټیکو چینلونو فعال ساتلو پریکړه د اړیکو د بشپړ قطعیدو څخه د ځان ساتلو د ګډې ارادې نښه ده. دا جاری اړیکې د معلوماتو د تبادلې او د نږدې بحرانونو اداره کولو اجازه ورکوي، چې د داسې دوو ګاونډیو لپاره چې پیچلې امنیتي ګټې لري، یو اړین ګام دی [1].
ډیپلوماټان په داسې ډول فعالیت ته دوام ورکوي چې د راتلونکي بریالیتوب امکانات خوندي وساتي، حتی کهماشاء د خبرو اترو اوسنی دور پرته له کوم لاسلیک شوي تړون څخه پای ته ورسېدلی وي [1].
“ایران او پاکستان د اسلام آباد وروستیو خبرو اترو وروسته، چې پرته له نوي تړون څخه پای ته ورسېدې، خپل ډیپلوماټیک چینل پرانیست ساتلی دی.”
پرته له رسمي تړون څخه د ډیپلوماټیکو چینلونو ساتلو پریکړه د احتیاطاتو د یو ډول بن بست (stalemate) وضعیت ته اشاره کوي. که څه هم هیڅ یوه خوا په کلیدي مسایلو کې د تسلیمیدو تیا نه لري، خو پرانیستو اړیکو ته ژمنه د خطر کمولو یو ستراتیژیک ګام دی ترڅو د سرحدونو tensione په یوې ښکلا conflict بدل نه شي.
