د ایران رژیم د ستراتیژیکو او سیاسي کنټرول له لارې خپله ځواکمنه پاتې ساتي

د ایران د اسلامي جمهوریت رژیم د خپل نفوس او ستراتیژیکو ملي شتمنیو باندې د سخت کنټرول له لارې خپل بقا او دوام خوندي کوي [1, 2].

د واک دا ثبات خورا مهم دی ځکه چې دا رژیم ته اجازه ورکوي چې د داخلي اعتراضاتو اداره کړي او په عین حال کې چې د نړیوالو تجارتي لارو باندې خپل جيوپولیتیکي نفوذ کاروي. د واک په ټوکل کېو سره، حکومت ډاډمنوي چې د 1979 کال د اسلامي انقلاب څخه وروسته جوړ شوي جوړښتونه د بهرنیو فشارونو سره سره پاتې شي ^[1].

د دې ستراتیژۍ یوه اصلي برخه د ستراتیژیکو اوبنیو لارو مدیریت ته relate کیږي. رژیم یو نوی ترانزیټي نظام تطبیق کړی چې په ځانګړي ډول د هرمز تنگې (Strait of Hormuz) باندې خپل کنټرول پیاوړی کړي ^[3]. دا لاره د نړیوالو انرژیو د عرضه لپاره یو حیوي ټکی دی، او په دې سیمه کې د کنټرول ساتنه رژیم ته په نړیواله ډیپلوماسي کې لوی نفوذ ورکوي ^[3].

داخلي ثبات د سیاسي نظارت او د مخالفانو د سرکوب combination له لارې ترلاسه کیږي. د واک د ساتلو لپاره د رژیم اراده د کورني نفوس اداره کول دي ترڅو د هغه ډول ناثاباتۍ مخنیوی شي چې کیدای شي د سیسټمیک بدلون لامل شي [2, 4]. دا کړنلاره د دولت د ایډیولوژیکو او سیاسي چوکاټونو د دوام باندې تمرکز کوي ^[1].

څارونکو ویلي چې رژیم د خپلې ګټې ترلاسه کولو او د واک په قبضه کې د پاتې کیدو په اړه ډاډه پاتې کیږي ^[5]. دا باور د رژیم د هغه وړتیا څخه نشأت ঠিকানা کوي چې اوږد مهاله ستراتیژۍ پلان کړي او پلي یې کړي، چې پکې د لیبرال اصلاحاتو پر ځای بقا ته لومړیتیا ورکول کیږي ^[2].

د کورني امنیت او سیمه ییزو شتمنیو د کنټرول په یوځای کولو سره، اسلامي جمهوري یو دفاعي تل създаوي چې د حکومت کوونکي elit 保护 کوي. د پوځي ستراتیژۍ او سیاسي کنټرول یوځای کیدل ډاډمنوي چې د رژیم واک ته هر ډول ننګ د دولت د امنیتي ادارو له خوا یوې همغږه ځواب ته ځي [1, 3].