ایران د търچاري کشتیو هدف ګرځونه او د سبمرين کیبلونو د اپراتورانو لپاره د تېرېدو د فیسونو په پلانولو سره د هرمز تنگ باندې د خپل chủ권 (سوویرینټي) تثبیت هڅې کوي [1, 2].
دا اقدامات د نړۍ د یوې تر ټولو مهمې بحري تنگې (chokepoint) لپاره ګواښ دی، چیرې چې نړیوال تجارت او انرژۍ خوندیتیا د ایران او عمان ترمنځ د ترافیکو پر آزادې جریان تکیه کوي [1, 2].
جو هډ (Jooy Hood)، د امریکا د بهرنیو چارو د وزارت پخوانی naan معاون سکرتر، ویل یې چې تهران هڅه کوي په دې نړیوالې لارې باندې په زور خپل chủ권 فرض کړي [1]. په دې اقدام کې د سیمه ییزو شریکانو سره پرته د търچاري کشتیو هدف ګرځونه شامل دي، چې د بحري ترانزیټ ټولېEstabished نورمونه ګډوي [1, 2].
د کشتیو هدف ګرځونه سربیره پر دې، ایران پلان لري چې د هغو سبمرين کیبلونو اپراتورانو څخه فیسونه ترلاسه کړي چې له دې تنگ څخه تېرېږي [2]. دا کیبلونه د نړیوال انټرنیټ او ټیلیکامیویکېشن اړیکو لپاره اړین دي، چې هر ډول مالي یا تنظیماتي خنډ یې د نړیوالې اندېښنې نقطه کوي [2].
نورې نظریات وړاندیز کوي چې دا انګیزه یوازې د کنټرول په اړه نه ده. ځینې ایرانیان او عربي اکاډمیکانو او څیړونکو ویلي چې دا چلند له یوې انقلابي ایډیالوژۍ څخه سرچینه شوی [1]. دوی استدلال کوي چې دا اقدامات د سیمې کې د ایرانی دولت د ستراتیژیک ځواک او اوږدنیو امنیتي ګټو د دفاع لپاره دي [1, 2].
سیمه ییزېържаوې، چې عمان یې په سر کېست، د دې اوبو لارې سرحدونه شریکوي او د ایران د پالیسۍ د بدلون څخه اغېزل کېږي [1, 2]. دا tensione د هغو کسانو ترمنځ یو لوی خلا ښکاره کوي چې دا تنگ یوازې د یوې نړیوالې اوبو لارې په توګه ویني او هغه څوک چې باور لري ایران حق لري چې د ملي امنیت لپاره یې شاوخوا تنظیم کړي [1].
“تهران هڅه کوي په دې نړیوالې لارې باندې په زور خپل chủ권 فرض کړي.”
د ډیجیټل زیربناوو لپاره د فیسونو اخیستلو او د shipping هدف ګرځونه ته اړوند بدلون ښیست، چې ایران د پراخو ګډوډیو څخه د سیمه ییز کنټرول یوې رسمي سیستم ته ځی. د هرمز تنگ د یوې نړیوالې لارې پر ځای د خپل sovereign territory په توګه تعریفولو سره، تهران د UN Convention on the Law of the Sea قانوني چوکاټونو ته ننګ ütنه کوي، چې احتمالاً نړیوال shipping او ټیکنالوژیکي شرکتونه مجبوروي چې په مستقیمه توګه له ایرانی حکومت سره مذاکره وکړي.
