ایران د یکشنباره سهار، د 2026 کال د مارچ 1 څخه، د اسرائیل او په منځني خشرق کې د امریکا د نظامي مرکزونو په وړاندې د حملو شپږمۍ څپه پیل کړه [1, 2].
دا توندشکلا په سیمه ییزې ناثابیت کې یو مهم بدلون ښیي، چې له لفظي ګناہوں څخه د متحده ایالاتو او د هغوی د ملګرو پر وړاندې coordinated kinetic actions (همغږو عسکري عملیاتو) ته ځي. دا حملې د سولې د مذاکراتو د ټکان او د تهران او جروسالم ترمنځ د ژورې دښمنۍ په یوې دوره کې ترسره شوې).
لورکره مشر مجتبى خامنۍ وویل چې په سیمه کې به د امریکا نظامي مرکزونه نور خوندي نه وي [1]. دا حملې، چې د 2026 کال د مارچ 1 रोजी ترسره شوې [2]، د منځني خشرق د څو هیوادونو تاسیسات او د اسرائیل ټیریټوریل سیمې هدف کړې [2].
خامنۍ وویل چې دا عملیات یو "سخت څپلیاره" و [1]. هغه ویال چې د اسرائیل حکومت یو "نابثبات صهیونیستی نظام" دی چې د "پایلو د ویجاړۍ په وروستیو پړاوونو» کې دی [1].
دا عسکري اقدامات د tensione د زیاتوالي یو نمونې تعقیبوي. د حملو "شپږمۍ څپې» [2] د یوې داسې دوامداره ایرانی ستراتیژۍ ته اشاره کوي چې د تکراري تهاجمي کړنګړو له لارې په سیمه کې د امریکا شتوالی به چالان کړي.
د راپورونو له مخې، دا توندشکلا د امریکا او ایران ترمنځ د ډیپلوماټیکو هڅو د ټاکلو له امله رامنځته شوې ده [1]. د یو viable ډیپلوماټیک لاره د نشتوالي له امله، عسکري موقف غوره کول د دواړو ځواکونو ترمنځ د اړیکو اصلي وسیله ګرځېدلې ده.
کله چې حملې پیل شوې، په سیمه کې د امریکا ځواکونه په لوړ حالت (high alert) کې وو. په څو هیوادونو کې د حملو همغږه طبیعت د پلان جوړونې یو لوړ کچه او د سیمه ییزو امنیتي چوکاټونو د ناثابیت کولو اراده ښيي.
“په منځني خشرق کې به د امریکا نظامي مرکزونه نور خون睇 نه وي”
د حملو 'شپږمۍ څپې' ته لیږد ښيي چې ایران نور یوازې پر proxy warfare (نامستقیمې جګړې) تکیه نه کوي، بلکې په مستقیمه توګه د امریکا او اسرائیل اثاثې هدفوي. د دې په ښکاره کولو سره چې د امریکا مرکزونه ناخونده دي، تهران هڅه کوي چې په منځني خشرق کې د امریکا د نظامي شتوالي د ګټې او زیان تحلیل (cost-benefit analysis) بدل کړي، او احتمالاً غواړي چې د attrition (کاهش) له لارې د ستراتیژیک وتګ یا د ډیپلوماټیکو شرایطو د بنسټیز بیا مذاکرې مجبور کړي.
