ایرانی چارواکو او تحلیلګرو دوشمبېکاره Times of Israel ته وویل چې دوی خپل امیدونه له لاسه ورکوي ځکه چې د امریکا ceasefire یو stalemate یا بنبستې ته اړو شوی دی [1, 2].
دا بنبستې د هغه نازکې سولې ثبات ته ګنا د یوې کړکېچ څخه وروسته چې درې میاشتې lasted کړی و [1]. د یوې تلپاتې موافقې په ترلاسه کولو کې پاتې راتلل کولی شي په یوې ناثابته سیمه کې د جګړو لهماشا کړي، چې احتمالا به پر نړیوالو انرژي بازارونو او امنیتي وضعیاتو اغیزه وکړي.
د متحده عربي اماراتو د دوبای څخه د报道 (reporting) په اساس، که څه هم دواړه خواوې په ډیرو ټکو کې یوې تفاهم ته رسیدلې دي، خو مهمې اختلافات لا هم شته [3]. اصلي خنډونه د ایران د یورانیوم ذخایرو او د هغه د اټومي تاسیساتو د وضعیت په اړه دي [4, 1].
چارواکو وویل چې د خبرو اترو اوسنی حالت د جګړې څخه د یوې هیلهمنې وقفه څخه بدلون موندلی او یوې ساکنې ډیپلوماټیکې بنبستې ته اړو شوی دی [2, 3]. د ceasefire د لومړنیو پرمختګونو سره سره، د شخارې د اټومي محور د حل کولو کې پاتې راتلل د یوې وروستۍ بریا مخه نیولې ده [4].
څارونکو یادونه کړې چې دا بنبستې هغه وخت هم دوام لري کله چې دواړه هیوادونه هڅه کوي د هغو کړکېچونو مدیریت وکړي چې د دریو میاشتو جګړې ته یې لاره هواره کړه [1]. د اټومي فایل په اړه د حرکت نشتون د دواړو حکومتونو ترمنځ د باور خالي ځای رامینځمه کړی دی [1, 2].
ایرانی استازو وویل چې د ceasefire د چاپېرالند خرابېدل د یوې تلپاتې د سولې تړون امکان Increasingly unlikely یا په زیاتډه کچه ناممکن کوي [3]. اوسنی رنځ د ملي امنیتي ګټو او نړیوال اټومي نظارت ترمنځ د توازن په اړه د یوې پراخې مبارې څرګندونه کوي [4].
“ایرانیان ToI ته وايي چې د ceasefire د بنبستې (stalemate) له امله خپل امیدونه له لاسه ورکوي”
د ceasefire څخه stalemate ته لیږد ښيي چې که څه هم امریکا او ایران دواړه د فعال جګړې څخه د ډډه کولو کې دلچسپي لري، خو هیڅ یوه خوا د اټومي خپرېدو (nuclear proliferation) د اصلي موضوع پر سر امتیاز ورکولو ته چمتو نه دي. دا بنبستې د دې ښيي چې د ceasefire پر مهال ترلاسه شوي 'تفاهمونه' سطحي وو او د هغو بنسټیزو امنیتي اندېشنو ځواب ورکولو نه وو چې د دې کړکېچ سبب ګرځیدلې وې.
