د جاپان او تونیسیا لیکوالان په داسې حال کې چې د دوی هیوادونه په World Cup کې برخه اخلي، روښانه کوي چې څنګه د دوی ملي ادبیات هویت او ټولنیز بدلونونه منعکس کوي [1].
د سپورت او هنر دا تقاطع په داسې moments کې چې نړیواله لیدل کیږي، د کلتوري حافظې په ساتلو کې د کیسو کولو (storytelling) رول په توګه معرفي کوي. سره له دې چې فوټبال یو ګډ ملي تجربه وړاندې کوي، خو ادبیات د هغو ټولنیزو بدلونونو او شخصي تاریخونو په اړه ژور څیړنه وړاندې کوي چې دا ملتونه تعریفوي.
Haruki Murakami، Albert Menmi او Hele Belli د هغو لیکوالانو په ارال کې دي چې د لیکل شویو ټکو د هغه وړتیا په اړه بحث کوي چې داسې روایتونه وړاندې کوي چې د فوټبال سپورت یې نشي کولی [1]. دوی وویل چې د جاپان او تونیسیا ادبیات د کلتوري هویت لپاره د یوې آینې په توګه کار کوي، چې د حافظې باریکۍ او د ټولنیز بدلون پیچلتیاوې ثبتوي [1].
د دې autoriانو لپاره، World Cup د یوې پراخې خبرې په توګه کار کوي چې څنګه ملتونه په نړیواله ساحه کې پېژندل کیږي. دوی وویل چې که څه هم Atletیکي سیالۍ لنډمهاله یووالی او لیدل کیدل راوړي، خو ادبیات د یو قوم د داخلي مبارزو او بریاوو یو تلپاتې ریکارډ وړاندې کوي [1].
دا بحث په دې ټینګار کوي چې په ادبیاتو کې rooted روایتونه کولی شي په جاپان او تونیسیا کې د عصري ژوند تناقضاتو ته پام وکړي، هغه موضوعات چې ډیری وخت د یوې لوبې د ګټلو یا بایللو د پایلو له امله پاتې کیږي [1]. د دې کیسو په تمرکز کولو سره، لیکوالان غواړي د human condition د документи کولو لپاره د humanities تلپاتې ځواک وښيي، په داسې طریقو چې statistics او scores یې نشي کولی.
دا ډیالوګ وړاندیز کوي چې د یو ملت اصلي حقیقت نه یوازې د هغه په سپورتي دستګانو کې موندل کیږي، بلکې په هغو کیسو کې موندل کیږي چې د هغه граждаؤان د خپل ځان په اړه کوي [1].
“ادبیات د هغو ټولنیزو بدلونونو او شخصي تاریخونو په اړه ژوره څیړنه وړاندې کوي چې دا ملتونه تعریفوي.”
د نړیوالو سپورتي مراسمو او ادبي تحلیلونو یوځای کیدل د ملي stereotypes څخه د تېرویدو یو هڅه ښيي. د World Cup د لیدل کیدو له وړتیا څخه په ګټه اخیستلو سره، دا autoriان ادبیات د کلتوري ډیپلوماسي د اصلي وسیلې او د ملي تکامل د документи کولو لپاره د Atletیکي بریاوو څخه ډیر دقیق میتود په توګه reposition کوي.
