د سپینیا actor José Sacristán چهارشنبه خپله مشهوره "جادوګره" ټوپۍ په مادریډ کې Caja de las Letras ته وړاندې کړه [1].
دا اقدام د سپینیا د سینما د یوې له پیاوړې او دوامداره څېرو څخه د یوې نمادینې لیږد نښه ده. د یوې کلتوري بنسټ ته د دې توکي په ډونر کولو سره، Sacristán د خپلې نږدې 70 کلنې مسلکي ژوند په پای ته رسولو سره، د خپل مسلکي هویت یوه برخه د عامه تاریخ لپاره خونده کړه [1].
Sacristán، چې د ډونر په ورځ خپله 89مه کلیزه مله کړه [1]، دا ټوپۍ د یوې طلسمي توکې په څېر بیان کړه. هغه ویې ویل چې دا د Aladdin د چراغ په څېر وه [1]. دا actor له ډېرې مودې راهسې له دې سرپوشې سره تړاو درلود، چې د هغه د عامه شخصیت یو ځانګړی emblem ګرځېد.
د دې ټوپۍ څخه د جلا کېدو پریکړه د actor د سینما څخه د تقاعد کیدو د ارزو سره یوځای کیږي. په تلویزیوني program “La Revuelta” کې د David Broncano سره په یوې خبرې اترو کې، Sacristán ویل چې د فلمونو تولید سخت مهال رسیدو د هغه لپاره ډېر ستونزمن شوی دی. هغه ویې ویل: “No quiero madrugar más,” یا "زه نور نه غواړم سهار وختي پاڅیږم" [1, 2].
Caja de las Letras دې توکي د خپلې ټولګې (collection) په توګه په ښه manier ومنله. د دې بنسټ مدیر ویې ویل چې دا ټوپۍ د سپینیا د سینما د تاریخ برخه ده او دوی به یې په ډیره مینه وساتي [1].
Sacristán څخه د پردې جلا کېدل د سپینیا په هنرونو کې د لسیزو اغیزې след کیږي. د هغه تقاعد د actor-ship لپاره د مینې د کمیدو په توګه نه، بلکې د فلمونو په سیټونو کې د سهار وختي کار د فزیکي اړونو په وړاندې د یو عملي ځواب په توګه وړاندې کیږي [1, 2].
“"Era como la lámpara de Aladino."”
د Caja de las Letras ته د دې ټوپۍ ډونر کول یو شخصي توکي په یو کلتوري اثر بدلوي. دا لیږد د سپینیا په سینما کې یو پراخ نمونې منعکس کوي چیرې چې د 'Golden Age' actor-انو میراث институشنال کیږي، ځکه چې دا نسل د تقاعد په لور روان دی. د Sacristán د تقاعد لپاره صادق دلیل — یوازې د سهار وختي پاڅیدو څخه د ډډون غوښتنه — د یوې فشار لرونکې صنعت کې د مسن کیدو انساني اړخ څرګندوي.
