د Kerala د Kallarkutty اوسېدونکي د ورځني تګ او راتګ لپاره لا هم د یوې نازکې بانبوس پل څخه ګټه اخلي، ځکه چې سیلابونو د دوی اصلي کنکرټی پل له منځه وړی و [1].

د دې موقتي جوړښت څخه دوامداره تکیه د पायाlandi جوړښتونو د بیا رغولې په برخه کې یو جدي خلا ښیې او د سیمې د اوسېدونکو لپاره دوامداره د خوندې خطرونه رامینځته کوي.

اصلي کنکرټی پل د 2018 کال د سیلابونو پر مهال له منځه شوی و [1]. له هغه پېښې راهیسې، ټولنه د اساسي خدماتو او تګ او راتګ لارو ته د لاسرسي لپاره د بانبوس پر جوړښت تکیه کړې ده [1]. دا موقتي پل د کليوالو لپاره د تګ او راتګ یوازینۍ شتون لرونکې لاره ده، چې دوی د ورځني تګ او راتګ لپاره بل هیڅ بدیل نیسي [2].

سیمه ییز اوسېدونکي د موادو د نااستیکراره طبیعت سره سره له دې جوړښت څخه ګټه اخلي. دا پل د disasters وروسته د یوې اضطراري اقدام په توګه جوړ شوی و، خو کلونه یې د ترانسپورت د اصلي نقطه په توګه پاتې شوی دی [1]. د یو دایمي بدیل نشتوالي اړوندې ټولنې مجبور کړې چې هره ورځ له دې پل څخه تېر شي، یو اړتیا چې د بانبوس د نازکوالي سره سره لا هم موجوده ده [2].

د دې ډول पायाlandi جوړښتونو تخلفات ډیری وختونه کلیوالې ټولنې له ښاري مرکزونو څخه جلا کوي. په Kallarkutty کې د تقویت شوي کنکرټي پل نشتوالی پدې معنیست دی چې دا ټولنه د نورو چاپیریال تخریباتو وړاندې د حساسیت په حالت کې پاتې ده [1]. د پل دا اوسنی حالت په سیمه کې د عامه ګټې کارونو په بحالیدو کې د اوږد مهاله ځنډ څرګندونه کوي [2].

“اصلي کنکرټی پل د 2018 کال د سیلابونو پر مهال له منځه شوی و.”

د یو طبیعي disaster له کلونو وروسته د یو بانبوس پل د اصلي ترانسپورت لارې په توګه پاتې کیدل، د اوږد مهال د disaster recovery او पायाlandi پانګونې په برخه کې ناکامي ښیې. دا وړاندیز کوي چې د Kerala کلیوالې سیمې ممکن د ښاري مرکزونو په پرتله د حکومتي مرستو یا د construction د اولیت په ترلاسه کولو کې له سختو ځنډونو سره لاس او ګرېو وي، چې له امله یې اوسېدونکي د تلپاتې حساسیت په حالت کې پاتې کیږي.