کنګ چارلس तिसم سهار په امریکا د کانګرس ته په خپل خطاب کې د پارلمان د یو غړي د بندۍ د برېتانوي تقلید په اړه ټوکې وکړې [1].
دا شالید د څلورو ورځني رسمي سفر په جریان کې د متحده ایالاتو او متحده ملکریت ترمنځ د ګډ تاریخ څرګندولو لپاره له humorous (طنزګونې) اندازې څخه ګټه اخیستې [2]. د یوې ځانګړې সাংسري ځانګړتیا په یادولو سره، پاچا هڅه وکړه چې د خپلو ټکو په واسطه له امریکایي قانونګزارانو سره اړیکې پیاوړې کړي.
په امریکایي कॅپټول کې د خبرو پر مهال، پاچا د پېړیو وړاندې د هغه دود بیان کړ چې له لارې یې د پارلمان یو غړي په نمادیزه توګه په بکینگهام پلایس کې بندي کیږي، ترڅو پاچا ته اجازه ورکړل شي چې پارلمان ته خطاب وکړي [1]. د دې تقلید هدف د پاچا د خوندي راستونده ډاډ ترلاسه کول دي [1].
د خطاب پر مهال، پاچا خپل نظر د حاضر قانونګزارانو ته کړ چې آیا څوک په واشنګټن کې د داسې یو تقلید کې برخه اخیستلو ته تیار دي. پاچا وویل: "زه نه پوهېږم، ښارغله (Mr. Speaker)، چې آیا نن د دې رول لپاره کوم رضاکاران شته یا نه" [1].
دا خطاب د رسمي ډپلوماسي او خندانه اندازې combination و. د New York Times কর্মীদের ویل کیږي چې په دې خطاب کې د دواړو هیوادونو د ګډ تاریخ د یادونو ترڅنګ په مهارتي ډول ټوکې ځای پر ځایされていた [1].
د "بندۍ" تقلید ته اشاره د برېتانوي مونوکي (monarchy) د پیچلې تکامل او د پارلمان له واک سره د هغې د اړیکې یادونه ده. که څه هم دا کړنه په عصري دوره کې یوازې نمادیزه ده، خو په متحده ملکریت کې د پارلمان د رسمی inaugurations (State Opening) یوdistinct برخه پاتې کیږي [1].
دا سفر یو مهم ډپلوماټیک ګام دی چې د کلتوري کیسو په وړاندې د دواړو متحدانو ترمنځ اړیکې پیاوړې کوي. د پاچا کړنلارې د رسمي سفر جديت او د عصري امریکایي مخاطبینو لپاره د کرون (crown) د انساني اړخ وړاندې کولو هڅه یو ځای کړې وه [2].
“"زه نه پوهېږم، ښارغله، چې آیا نن د دې رول لپاره کوم رضاکاران شته یا نه."”
د برېتانوي সাংسري عجیبه اصولاتو په اړه د ځان-تنقیدي ټکو کارول یو ستراتیژیک ډپلوماټیک وسیله ده. د مونوکي واک د یوې لرغونې او نمادیزې 'بندۍ' تقلید په چوکاټ کې وړاندې کولو سره، کنگ چارلس तिसم د کرون یو عصري او غیر تهدیدونکی تصویر وړاندې کړ، پدې وخت کې یې هغه تاریخي پیوستون یې هم تقویت کړ چې متحده ملکریت او متحده ایالات سره تړلي دي.
