له شمالي امریکا او اروپا څخه لسګونه کوریایي прием شوي کسانان (adoptees) په دې اونۍ کې د جنوبي کوریا په یو پارک کې د یوې څوکې په وړاندې د نومونو ټاګونه پریښودو لپاره راټول شول [1].
دا ابتکار د هغو بیولوژیکو مورنو لپاره یو فزیکي لارښود رامینځته کوي چې شاید لا هم خپل ماشومان لټوي، او د نړیوالو adoption (پرخپلو کولو) له امله پاتې شوي اوږدمودتنی احساساتي خلا ډکوي.
دا غونډه په یو پارک کې ترسره شوه چې د متحده ایالاتو د یوې پخوانۍ پوځي قاعدې په ساحه کې موقعیت لري [2]. прием شویو کسانانو د نړۍ له بیلابیلو برخو څخه سفر وکړ ترڅو خپل نومونه په یو ځانګړي دیوار ته ولګول، په دې هیله چې دا څرګندې نښې به د بیولوژیکو والدینو سره د یوځای کېدو په پروسه کې مرسته وکړي [1].
ډېری ګډونوالو د جنوبي کوریا سفر کولو وړاندې کلونه خپل اصل لټولو ته مصرف کړي وو. دا دیوار په داسې هیواد کې د اړیکو د یوې تلپاتې نقطې په توګه کار کوي چې چیرې ریکارډونه ممکن په صعوبت سره ترلاسه شي، او هغو کسانو ته یو ملموس امید ورکوي چې د خپلو بیولوژیکو کورنیو لټون لپاره یې واضح لاره نه درلوده [3].
د دې غونډې په اړه راپورونه د جون ۲ نېکې څرګند شول [4]. دا پروژه د прием شویو کسانانو د خپلو بیولوژیکو مورنو سره د بیا اړیکې an-longing (تږیتیا) باندې تمرکز کوي، په ځانګړې توګه هغو کسانو ته چې ممکن د پارک لیدو ته راشي یا په عامه ځایونو کې خپل ماشومان لټوي [3].
خپل نومونه په یو عامه ځای کې د ځای په کولو سره، прием شوي کسانان غواړي د adoption پروسې د نامعلومۍ (anonymity) حالت بدل کړي. دا دیوار یو عامه پارک په داسې ځای بدلوي چې د فعال لټون او یادګیرنې مرکز دی، او د غربي هیوادونو کې د прием شویو کسانانو د اوسنیو ژوند او په جنوبي کوریا کې د دوی د اصلونو ترمنځي فاصله کموي [2].
“له شمالي امریکا او اروپا څخه لسګونه کوریایي прием شوي کسان د نومونو د ټاګونو په یو دیوار باندې د خپلو نومونو پریښودو لپاره راټول شول.”
دا پېښه د نړیوال adoption رواني اغیزې او د هغو سیسټماتیکو ستونزو ته اشاره کوي چې прием شوي کسان یې د خپلو بیولوژیکو ریښو موندلو په جریان کې سره مخ کېږي. د یوې پخوانۍ پوځي ساحې په فزیکي نښه تکیه کول د جيوپولیتیکي تاریخ او شخصي هویت ترمنځ تړاو ته اشاره کوي، او دا ښیي چې د ډېرو خلکو لپاره ډیجیټل آرشیوګانې د یوې فزیکي او څرګندې اړیکې په پرتله کافي نه دي.
