د اونټاریو د لونډون ښار د رستورانتونو مالکان د خوړو د بیو، معاشونو او کرایو له شدیدې زیاتوالي سره مخ دي [1, 2].
دا زیاتېدونکي لګښتونه د سیمتینکی رستورانتونو د ګټې حاشیه تنګوي، چې په سیمه کې د کوچنیو سوداګریو د بقا لپاره ګواړه ده. لکه څنګه چې د اساسي توکړو او کارګرۍ لګښتونه زیاتیږي، مالکان باید پریکړه وکړي چې آیا د مینو بیې لوړې کړي یا زیانونه په خپله absorbing کړي.
مالي فشار له دریو اصلي لارو څخه رAside کیږي: د خامو موادو لګښت، د کارمندانو د جذب او ساتنې لپاره د لوړو معاشونو اړتیا، او د تجارتي کرایو زیاتوالی [1, 2]. دې عواملو یوځای د لونډون ښار کې د میزبانی (hospitality) سکټور لپاره یو ناڅیر محیط رامینځه کړی، یو داسې ښار چېرته چې ډیری خپلواک operaturs په ډیره محدوده ګټه کار کوي.
سوداګریز مالکان اوس مجبور دي چې د خپلو رستورانتونو د خلاصې ठेवلو لپاره سختې پریکړې وکړي [1, 2]. ځینې ممکن د inflation اثر کمولو لپاره د مینو ساده کولو یا د کاري ساعتونو کمولو ته وګوري. نور خپل د بیو جوړښتونه ارزوي ترڅو ډاډ ترلاسه کړي چې دوی کولی شي د توکو لوړدونکي لګښتونه پوره کړي پرته له دې چې خپل پیرایستونکي له ځان څخه لرې کړي.
په لونډون کې دا وضعیت د کاناډیا د خوړو د خدماتو صنعت کې یو پراخ جدال منعکس کوي. کله چې د اساسي توکړو لګښت زیات {شودل}، د دې اثرونه سمدستي مصرفوونکي احساس کوي، چې ممکن د قیمتونو لوړوالی یا د خوړو د حصو کموالی وګوري، ځکه چې رستورانتونه هڅه کوي د اقتصادي فشار سره مقابله وکړي او پاتې شي [1, 2].
“د اونټاریو د لونډون ښار د رستورانتونو مالکان د خوړو د بیو، معاشونو او کرایو له شدیدې زیاتوالي سره مخ دي.”
د خوړو inflation، د کارکوونکو کمښت او د ملکیت لګښتونو یوځای کیدل د میزبانی (hospitality) صنعت لپاره یو 'تريپل ټریټ' یا درې ګونی ګواړه رامینځه کوي. دا tendência ښيي چې د بهر د ډیننګ لګښتونه ممکن دوام ورکړي ځکه چې سوداګریزې ادارې یوې داسې نقطې ته رسیدلې چې دوی نور نشي کولی شي عملیاتي زیاتوالی absorb کړي، چې دا ممکن د ځوماتي رستورانتونو بازار د یوځای کیدو یا consolidation لامل شي.
