د مدیترانې د اصل دریو شفها ویلي چې د ډوډۍ ګوډو کول او د پخاندو نورې اشارې د کلتور د میراث د انتقال لپاره د یوې نړیوالې ژبې په توګه کار کوي [1].
دا لیدلوری د唔و مختلفو سرحدونو کې د پلارنیو دودونو په ساتنه کې د غیر لفظي اړیکو رول باندې ټینګار کوي. د تیاریam فزیکي عمل ته د تمرکز په وړاندې، شفها ښيي چې څنګه د پخاندو مهارتونه د نسلونو او ژبني خالي ځایونو ترمنځ پل جوړوي.
Alba Pezone، Loubna Jaibi او Na Nora د France Inter په پروګرام "Grand bien vous fasse!" کې د یوې مرکې په جریان کې دا نظرونه شریک کړل [1]. دا بحث په فرانسه کې د France Inter سټوډیو کې ترسره شو، چیرې چې دې دریو کسانو د خوړو د تیاریam بینالثقافتي اهمیت explore کړ [1].
د شفها په وینا، د پخاندو پروسه کې تکرارې حرکات، لکه د همې (dough) د کارولو ځانګړی ډول، د کورنۍ تاریخ د انتقال لپاره د اصلي وسیلې په توګه کار کوي [1, 2]. دا اشارې یوازې د یو ریسیپي تخنیکي ګامونه نه دي، بلکې احساساتي او کلتوري نښې دي چې افراد خپلې اصلونو سره نښلولي کوي [1, 2].
په دې خبرو کې ټینګار شوی چې دا شریک شوي حرکات خلکو ته اجازه ورکوي چې د مختلفو پس منظرونو سره سره په خپل میراث کې مشترک点了و پیژني [1]. څرنګه چې دا اشارې فطري او فزیکي دي، نو ډیری وخت د رسمي ژباړې اړتیا نه لري، چې پخاندوی (kitchen) د یو بل په پوهیدو لپاره یو ځای ګرځوي [1, 2].
د ګوډو کولو پر عمل باندې د تمرکز په توګه، شفها ویلي چې د بدن فزیکي حافظه هغه څه ساتي چې شاید لیکل شوي ریکارډونه یې هیر کړي [1]. دا پروسه ډاډ ورکوي چې د مدیترانې د پخاندو هویت حقیقت پاتې شي، کله چې دا د مختلفو نسلونو او جغرافیایي موقعاتو څخه تېر شي [1, 2].
“د ډوډۍ ګوډو کول او د پخاندو نورې اشارې د یوې نړیوالې ژبې په توګه کار کوي چې کلتوري میراث انتقالوي.”
د پخاندو د 'نړیوالې ژبې' په توګه تصور وړاندیز کوي چې کلتوري ساتنه یوازې په لیکل شویو متنونو یا خبرو باندې تړلې نه ده. په یو نړیوال کېدونکي نړۍ کې، په جسماني حافظه (somatic memory) — فزیکي کړنې چې له مور او پلار څخه اولاد ته انتقال شي — تکیه د قومي هویت او بینالثقافتي اړیکو د ساتلو لپاره یوه انعطافمنکه طریقه وړاندې کوي چې له رسمي سرحدونو څخه تېره شي.


