د عصري هنر میوزوم (Museum of Modern Art) د خپل R&D Salon 59 د مراسمو په چوکاټ کې په "Lazy?" (سست؟) د نوم една بحثي پوړی وړاندې کړ [1].
دا پروګرام څېري کوي چې څنګه د سستۍ مفهوم د ټولنیز کنټرول د یوې وسیلې په توګه کار کوي. د غیر فعاليت د اخلاقي او اقتصادي چوکاټ په تحلیل کولو سره، دا కార్యక్రమంలో د ځینو ځانګړو ډلو د marginalize کولو لپاره د Protestant work ethic (پروتیسټانټي د کار اخلاقو) تاریخي تطبيق ته نقد وجه کړی ده.
برخه والو د هغو لارو په اړه بحث وکړ چې څنګه سستي اکثراً د یوې سیسټمیکې یا شخصي حالت پر ځای د یوې اخلاقي ناکامۍ په توګه وړاندې کیږي. د بحث محور دا وه چې څنګه دا تعریفونه په سرمایهدارانه کلتور کې د تولیداتو د معیارونو د پلي کولو لپاره کارول شوي [1]. دا چوکاټ ډیری وخت له پراخو ټولنیزو تعصباتو سره تړاو لري او د تولیداتو د تصور شوي کمښتला له ځانګړو هویتونو سره تړوي.
د پروګرام له مخې، د سستۍ تحلیل د طبقاتي، نژاد پرستۍ او ableist (معلولیت ضد) مفکورو ژوره څرګندونه کوي [1]. د دې مراسمو هدف دا وه چې څنګه دا مفکورات هغو کسانو ته د "سست" لیبل په لګولو، چې د کار دودیزو نورمونو ته پابندي نه وايي، اقتصادي نابرابرۍ او ټولنیزه سلسله درجه توجیه کوي.
د سستۍ د یوې انتقادي لنډېرې له لارې د بیا تعریفولو په هڅه کې، د MoMA دې مراسمو کوشش وکړ چې د انسان ارزښت له اقتصادي تولید څخه جلا کړي. دې مجلس یو داسې ځای برابر کړ چې پوښتنه وشي ولکه ځینې ډولونه د استراحت یا غیر تولیدات stigmatized (بدنام) کیږي، پداسې حال کې چې نوران له پامه ایښودل کیږي [1]. دا نقد د عصري کار د جوړښتي غوښتنو ته هم رسېږي، چیرې چې د تولیدي پاتې کیدو فشار دایمی دی.
د R&D Salon سلسله د میوزوم د پلیټ فارم څخه ددې لپاره ګټه اخیستنه کوي چې د هنري پوښتنې او ټولنیزې څېړنې ترمنځ خ concentração (پل) رامینځه کړي [1].
“دا پروګرام څېري کوي چې څنګه د سستۍ مفهوم د ټولنیز کنټرول د یوې وسیلې په توګه کار کوي.”
دا مراسم د 'hustle culture' (د زیات کار کلتور) او د سرمایهدارۍ د رواني اغیزو په اړه د institutional (نهادیز) زیاتېدونکي علاقه څرګندوي. د سستۍ د شخصیتي عیب پر ځای د یوې ټولنیزې جوړښت (social construct) په توګه وړاندې کولو سره، MoMA خپل پروګرامونه د کار او سیسټمیکې نابرابرۍ له معاصرو ټولنیزو نقدونو سره همغږوي.
