د پاکستان شاعر مبشر هاشمي په دې وروستیو کې د Geo News د یو پوډکاسټ په وړاندیزي ویډیو کې ویلي چې شاعران اړتیا نشته چې تل غمجن وي [1].

دا څرګندونه دغو پختا کلتوري تصوراتو ته اشاره کوي چې شاعرانه خلاقیت د تلپاتې غم یا تراژډۍ سره تړاو بولي. هاشمي د دې فکر په ننګولو سره وړاندې کوي چې د یو لیکوال احساساتي طیف له هغه غم څخه ډېره پراخه ده چې معمولاً عامه خلک یې توقع کوي.

د Geo News په یوټیوب چینل کې د بحث پر مهال، هاشمي پر دې غلط فهم تمرکز وکړ چې غم د هنري څرګندونې لپاره یو اړین شرط دی [1]. هغه ویل چې یو شاعر کولی شي د خپل خلاقیت له capacities څخه پرته د مختلفو احساساتو تجربه وکړي، دا یو داسې لیدلوری دی چې د 'عذابه شوي هنرمند' د رومانټیک تصویر وړاندې کولو مخالف دی.

هاشمي ویلي: "Zaroori nahi Shayar humesha udaas hi rahay!" [1].

دا تبصره په یوې لنډې ویډیو کې شوې چې هدف یې د یو لوی پوډکاسټ وړاندې کول وو. دا بحث د عامه تصور او په پاکستان کې د معاصرانو لیکوالانو د حقیقي ژوندینې تجربې ترمنځ کړکېچ ته اشاره کوي [1].

د هاشمي څرګندونه ټولنې ته د دې لور ته د حرکت کولو আহ্বান کوي چې څنګه د създаونکو د ذهني او احساساتي حالت ته وګوري. د دې پر ځای چې غم د هنر د یوې وسیلې په توګه وګوري، هغه یې د ژوند د څو احتمالي حالتونو څخه د یو حالت په توګه وړاندې کوي [1].

“"Zaroori nahi Shayar humesha udaas hi rahay!"”

دا څرګندونه په پاکستان کې د ادبي کړنګونو په چوکاټ کې د یوې پراخې کلتوري بدلونon reflect کوي، چیرې چې عصري هنرمندان په زیاتډه توګه د ذهني روغتیا ستونزمنۍ او تلپاتې غم د خپل خلاقې محصول د اعتبار څخه جلا کوي. د 'عذابه شوي هنرمند' د تصور له منځه وړلو سره، هاشمي د създаونکي د احساساتي روغتیا لپاره د یوې جامع یا هولیسټیک لیدلوري غوښتنه کوي.