په ۱۸۰۰ لولیو کې مېسترد (Mustard) د ډاکټرانو او کورنیو لخوا په گسترې توګه د درملنې لپاره کارول کېده [2].
دا تاریخي کړنه د فارماکولوژي (pharmacology) تکامل او د جسمي ناروغیو د مدیریت لپاره د عامو خوراکي توکو باندې پخوانۍ تکیه څرګندوي. دا ښیي چې د درملنې مرکبونو په اړه پوهه څنګه د کورنیو پخلنځو له অ্যাপ্লিকেশনونو څخه معیاري کلینیکي طب ته بدله شوې ده.
په غربي اروپا او امریکا کې، دا چاشنۍ د خپلو تېزو مرکبونو له امله ارزښت درکول کېده. متخصصینو ویل چې دا ځانګړتیاګانې د مختلفو تنفسي او عضلهيي ناروغیو لپاره درملنې اغېزې وړاندې کوي [1]. د دې تصور شویو ګټو له امله، مېسترد ډېر ځل د 'پولټیس' (poultice) په توګه کارول کېده، چې د بدن په ناروغو برخو کې د درد او التهاب د کمولو لپاره یوه نرمه او لوند توکمه وي [1].
د پولټیس څخه پرته، دا ماده د زکام او د عضلاتو د عمومي دردونو د علاج لپاره هم کارول کېده [1]. دا کارول د یوې پراخې tendência برخه وه چې چیرې ورځنی خواړه د درملو په توګه کارول کېدل. د تاریخي روغتیايي کړنو د راپورونو له مخې، مېسترد د ۱۵ هغه خواړو څخه یو دی چې یو وخت یېMedicinal یا درملنه ګڼل کېدل [1].
که څه هم عصري طبي عالمانو دا کورني علاجونه په هدفمند فارماسیوتیکالز (pharmaceuticals) بدل کړي دي، خو په ۱۹مې پېړۍ کې د مېسترد کارول [2] په طبي علومو کې د یوې لیږدېدونکې دورې څرګندونه کوي. دا کړنه د پوستکي او تنفسي سیسټم باندې د مېسترد د پلان стимулиکونکي اثر باندې تکیه کوله ترڅو د congestion (بندښت) د خارجولو یا ټپي شویو عضلاتو ته د وینې جریان زیات کړي [1].
“په ۱۸۰۰ لولیو کې مېسترد د ډاکټرانو او کورنیو لخوا په گسترې توګه د درملنې لپاره کارول کېده.”
د ۱۹مې پېړۍ د طبي وسیلې په توګه د مېسترد کارول د تغذیې او فارمسي ترمنځ تاریخي تړاو ښیي. د مصنوعی درملو د راتګ دمخه، 'doctrine of signatures' او د نباتاتي стимулиکونکو څارنې باعث شول چې متخصصین د سیسټمیک التهاب او congestion د علاج لپاره خوراکي توکي وکارول.
