د Изرایلو لومړی وزیر بنجامین نتنياهو ممکن د پوځي escalation له لارې د امریکا او ایران ترمنځ ډیپلوماټیکې مذاکرې خنډ ته ورسوي [1].
دا پرمختګونه ځکه اهمیت لري چې د غزه په تړګ او لبنان کې د سیمې د tensione زیاتوالی ممکن د واشنګټن او تهران ترمنځ د خبرو اترو نازک توازن ګډوډ کړي [1, 2]. که پوځي فعالیتونه همداسې پراخېدو، د حل لپاره ډیپلوماټیک کړکۍ ممکن وتړل شي، چې دا کار احتمالا د یوې پراخې سیمه ییزې جګړې لامل ګرځي.
تحلیلګرو ویل چې دوی د غزه په تړګ او لبنان کې د عملیاتو وخت څیڅي ترڅو معلومه کړي چې ایا د امریکا ډیپلوماټیک پروسه دレール کولو لپاره کوم ستراتیژیک کوشش شوی است [1]. اندیښنه دا ده چې د ایران په sustained پروکسیزو باندې پوځي فشار داسې یو چاپیریال رامینځه বদিات چې تهران ته د مذاکراتو په میز باندې د امتیازاتو ورکولو احتمال کم شي [1, 2].
دا ډینامیک امریکا په یوې ستونزمنې موقعیت کې ږدي، ځکه چې هغه هڅه کوي له یوې خوا له Изرایلو سره خپل اتحاد وساتي او له بلې خوا د اټومي proliferation یا سیمه ییزې جګړې د مخنیوي لپاره ډیپلوماټیک لاره تعقیب کړي [1]. په ځانګړي ډول په لبنان کې escalation یو نوی د ناثاباتی کیفیت رامینځه راوړی چې ممکن ایران مجبور کړي ترڅو په Levant کې د خپلو ګټو د ساتنې لپاره ډیر 공격ي ځواب ورکړي [1].
سره له دې چې د Изرایلو حکومت ویلي چې دغه اقدامات د ملي امنیت لپاره اړین دي، خو منتقدینو ویلي چې دا timing د دې خواهش سره سمون لري چې ډاډ ترلاسه شي چې د امریکا او ایران ترمنځ هیڅ ډول تړون د Изرایلو د عملي آزادیو محدود نه کړي [1]. د پوځي ځواک او ډیپلوماسي ترمنځ تعامل د سیمه ییزو کارپوهانو ترمنځ د بحث یو مرکزي ټکی پاتې کېږي [1, 2].
“نتنياهو ممکن د امریکا او ایران ترمنځ ډیپلوماټیکې مذاکرې خنډ ته ورسوي.”
دا وضعیت د امریکا او Изرایلو ترمنځ یو ستراتیژیک ريټنډنس (friction point) څرګندوي. په داسې حال کې چې واشنګټن د ایران سره د خپلو اړیکو د ثبات او د escalation د مخنیوي لپاره یو ډیپلوماټیک چوکاټ غواړي، د Изرایلو ادارې پوځي ستراتیژي په سیمه کې د ایران د نفوذ کمولو ته تمرکز کوي. دا تضاد وړاندیز کوي چې په غزه او لبنان کې پوځي اقدامات یوازې محلي امنیتي مسائل نه دي، بلکې د فشار وسیلې دي چې یا د نړیوالې ډیپلوماسۍ تسهیل کوي او یا یې تخریبوي.
