شمالي کوریا د روسیې ته د وسلو د پلور او د چین سره د پراخ تجارت په پایله کې نسبي اقتصادي وده تجربه کوي [1, 2].
دا پرمختګ ښيي چې نړیوالې sanctions د Kim Jong Un د ریاست изоли کولو کې ناکامه دي. د سختو محدودیتونو لاندې د دولت د اقتصاد ساتلو او د هغې د ودې وړتیا، د دې هیواد د وسلو د پروګرامونو د مهار کولو نړیوالو هڅلو پیچلتیا زیاتوي.
د دې اقتصادي ثبات یوه مهمه برخه د Pyongyang او Beijing ترمنځ اړیکو ته تکیه کوي. چین د شمالي کوریا د قانوني تجارت تر 95% پورې برخه comprise کوي [2]. دا تکیه چین د شمالي کوریا د اقتصاد اصلي تضمینونکی کوي، چې د دولت د فعال پاتې کېدو لپاره اړین توکي او مالي جریان تامینوي.
د چیني تجارت سربېره، رژیم د روسیې ته د وسلو د پلور له لارې خپلې مالي سرچینې پراخې کړې دي [1, 2]. دا معاملې رژیم ته سخت currency (سختې پیسې) او پوځي ټیکنالوژي ورکوي، چې tým توګه اقتصاد د Western sanctions د اغیزو څخه نور هم خوندي کوي.
د دې دوو عواملو ترکیب یو داسې حالت رامنځته کړی چې ځینې څارونکي یې د یو حیرونکي اقتصادي بریا کیسې په توګه توصیفوي [1]. که څه هم دا وده نسبي ده او د ژوند üldیز معیار ټیټ پاتې دی، مګر د ستراتیژیکو شراکتونو ترلاسه کولو وړتیا دولت ته اجازه ورکړې چې لهTraditionally ډیپلوماټیکو او اقتصادي فشارونو څخه ځان وباسي.
“چین د شمالي کوریا د قانوني تجارت تر 95% پورې برخه comprise کوي”
د شمالي کوریا د اقتصاد نسبي وده د یوې ډیرې مقاومتمنې او څو-قطبي تجارتي شبکې لور ته د یو بدلون نښه ده. د روسیې د جيوپولیتیکي اړتیاوو او د چین د ستراتیژیکو ګټو څخه په ګټه اخیستلو سره، رژیم خپل حساسیت د U.S.-led sanctions په وړاندې کم کړی دی. دا ښيي چې تر څو چې دا اصلي تجارتي شریکان مالي خوندورۍ (safety net) تامینوي، یوازې اقتصادي فشار ممکن د رژیم د چلند د بدلون لپاره کافي نه وي.
