د پاکستان لومړی وزیر شهباز شریف د امریکا او ایران ترمنځ د سولې تړون لپاره د میانجۍ په توګه د اسلام آباد د تفاهم یادښت (MoU) لاسلیک کړ.
دا تړون ځکه مهم دی چې هدف یې د هرمز تنگو (Strait of Hormuz) بیا خلاصی کول او د ایرانی کشتیرانی باندې د امریکا د بحري بلاکد لګښت دی. دا ګامونه کولی شي د نړۍ د انرژۍ بازارونه ثبات ومومي او په فارسي خلیج کې نظامي کړکېچونه کم کړي.
راپورونه ښيي چې پاکستان د ولسمن ډونالډ ټرمپ د ادارې او تهران ترمنځ د یو اصلي میانجي په توګه وړاندې شوی دی. سږ کال د اپریل په 8، 2026 کې، پاکستان د ایران لپاره د دوه اونډیو د ceasefire (توقف) د تمدید غوښتنه کړې وه [1, 2]. دا ډیپلوماټیک فشار د سولې د رسمي تړون په اړه د اوسنیو بحثونو څخه وړاندې و.
د لاسلیکونو د اوسني وضعیت په اړه متضاد راپورونه شته. ځینې سرچینې وايي چې شریف لا دمخه د تړون د تضمینکونکي په توګه د اسلام آباد MoU لاسلیک کړی دی [3]. نور راپورونه وړاندیز کوي چې که څه هم یو تړون شوی دی، خو تمه کیږي چې وروستی لاسلیک دغه جمعه په Switzerland کې ترسره شي [4].
دا د میانجۍ هڅه په سیمه کې د څو میاشتو ناثباتۍ څخه وروسته راغلې. د دې MoU هدف دا دی چې امریکا او ایران ته یو چوکاټ چاودینه کړي ترڅو د پاکستاني ډیپلوماسۍ له لارې خپلې پخوانۍ شخړې حل کړي، یو رول چې اسلام آباد د خاورو د منځني شرق په امنیتي چارو کې د یو مرکزي لوبغار په توګه ځای پر ځای کوي.
شریف وویل چې د امریکا او ایران ترمنځ یو تړون شوی دی [4]. دا ګام د پاکستان په بهرنۍ پالیسۍ کې یو لوی بدلون ښيي، چې د واشنګټن او تهران دواړو سره خپلې اړیکې کاروي ترڅو د یو ستراتیژیکک پرمختګ لاره هواره کړي.
“پاکستان د ټرمپ ادارې او تهران ترمنځ د یو اصلي میانجي په توګه وړاندې شوی دی.”
دا پرمختګ د پاکستان لپاره یو ستراتیژیکک بدلون ښيي، چې د سیمې له یو څارونکي څخه د دوو ضد لویو ځواکونو ترمنځ د یو اصلي ډیپلوماټیک پل ته تبدیل شوی. که چېرې دا تړون په Switzerland کې finalize شي، نو دا کولی شي د بحري بلاکد د لګښت او د تېلو د حیوي لارو د خونډیو له لارې د فارسي خلیج د امنیتي جوړښت په بنسټیز ډول بدل کړي.
