پاکستان د امریکا او ایران ترمنځ د روانې شخړې په اصلي посредانۍ کې ځای پر ځای کیږي.
دا ډیپلوماټیک هڅه حیثالي ده ځکه چې امریکا غواړي له تهران سره خپلې tensãos اداره کړي، مګر د посредان انتخاب د امریکا د قانونګزارانو شکونو او سیمیزې مننې ترمنځ یو ټیټه خلا رامنځته کړې ده.
سیناتور Lindsey Graham (R-SC) د اسلام اباد د رول په اړه ژور شک څرګند کړ. ګراهام وویل: "زه پر پاکستان باور نه لرم" [2]. د امریکا نورو چارواکو هم د پاکستان د بې طرفینۍ پر وړاندې پوښتنې مطرح کړې او د پاکستان او ایران د پوځي طیارو ترمنځ د ادعې شوي همکارۍ په اړه یې اندیښنې ښودلې [2]. دې شکونو ځینې چارواکان دې ته اړولي چې د посредانۍ لپاره بدیل لارې لټوي.
په مقابل کې ورته، سیناتور Marco Rubio (R-FL) د مې په پیل کې هند ته په څار چهار ورځو سفر کې د سیمې د یو بل ډینامیک په اړه خبر ورکړ [1]. روبیو وویل چې هند د امریکا او ایران په جګړه کې د پاکستان د посредانۍ پر رول هیڅ اعتراض نې ليس کړی [1]. د نيو ډیلي لخوا د دې مخالفیت نشتوالی ښيي چې د اسلام اباد سره د هند اوسنۍ خپګانونه د امریکا او ایران د مذاکراتو له جغرافیایي-سیاسي اړمنیو سره جلا دي.
د پاکستان ستراتیژیک موقف د واشینګټن او تهران دواړو سره د هغه له تاریخي اړیکو څخه رامنځه شوی دی [4]. ځینې تحلیلګران وړاندیز کوي چې دا اړیکې دغه هېواد په داسې قوي موقف کې ځای پر ځای کوي چې په دې شخړه کې مداخلت وکړي [4]. خو د امریکا قانونګزاران لا هم دا ترتیب ستونزمن بولي، او ځینې یې د Abraham Accords چوکاټ ته د بیرونغو غوښتنه کوي [3].
د دې موضوع په اړه راپورونه تېرې میاشتې کې څرګند شول او کلیدي نیانې د مې په 27مه خپرې شوې [3]. دا tensão لا هم موجوده ده ځکه چې امریکا د یو فعال ډیپلوماټیک پل د اړتیا او د داسې شریک پر تکیه کولو د احتمالي خطرونو ترمنځ توازن ساتلو هڅه کوي چې د سینات څخه د هغه د باور وړتیا تر څارنې لاندې ده.
“"زه پر پاکستان باور نه لرم."”
د امریکا د سینات د ناعقده کیدو او د هند د بې طرفینۍ ترمنځ خپلاVere یو پیچلی ډیپلوماټیک خطر ښيي. د پاکستان په ګټه کولو سره، امریکا د یو داسې نادره سیمیز actor څخه ګټه اخلي چې دواړو خواوو ته خبرې کولی شي، مګر په واشینګټن کې داخلي سیاسي مخالفیت ښيي چې د اسلام اباد په посредانۍ سره ترلاسه شوی هر بریالیتوب ممکن د امریکا د قانونګزارانو له خوا سختې څارنې یا رد کېدو سره مخ شي.
