پاکستان د Indus Water Treaty او د اوبو د راتلونکي امنیت په اړه د اندېښنو له امله د اوبو د یوې زیاتېدونکې بحران سره مخ دی [1].
دا وضعیت ځکه Kritikal دی چې یاد تړون د سيند (Indus River) د سیسټم د وېش اداره کوي، چې د پاکستان د کرنې او کورنيو اړتیاوو لپاره د تازه اوبو اصلي سرچینه ده. د دې د اوبو د حقونو په اړه هر ډول ناثباتي د هیواد د খাদ্য خوندیتیا او اقتصادي ثبات ته ګواړه کوي.
میجر Gaurav Arya وویل چې پاکستان د اوبو د کمښت د زیاتېدونکو اندېښنو تجربه کوي [1]. دا اندېښنې په دې محور ګرځي چې آیا د Indus Water Treaty اوسني شرایط به په راتلونکو کلونو کې پاکستان ته داسې کافي د اوبو سرچینې پریږدي چې د هغه نفوس یې ساتلی شي [1].
تاريخي توګه دې تړون د هند او پاکستان ترمنځ د اوبو د وېش په اړه د شخړو د مخنیو کولو لپاره د یو میکانیزم په توګه کار کړی دی. خو recent discourse وړاندیز کوي چې په تړون کې غیر متناظر obligaitions او امتیازات د اختلاف ټکی ګرځیدلي دي [2].
په سیمه کې د اوبو کمښت د چاپیریال د بدلیدونکو شرایطو او د سیندونو د جریان د ستراتیژیک مدیریت له امله نور هم خراب شوی دی. لکه څنګه چې د اوبو اړتیا زیاتیږي، د تړون پر چوکاټ تکیه ډیره ناثابته کیږي، چې د قانوني تړونونو او فزیکي اړتیاوو ترمنځ یو ډول کړکېو رامنځته کوي [1].
څارونکو وویل چې د پاکستان د اوبو د инфраستروکچر کمزورۍ د تړون قانوني اړخونه نور هم مهم کوي. د اوږدمودت د اوبو د تضمینونو نه ترلاسه کول ممکن د اوبو د لګون او ښاري عرضه کې ژور سیسټمیک ناکامیو ته دې شي [1].
“پاکستان د Indus Water Treaty په اړه د اندېښنو له امله د اوبو د یوې زیاتېدونکې بحران سره مخ دی.”
د Indus Water Treaty په اړه زیاتېدونکې اضطراب د thuầnې ډپلوماټیکې اختلافاتو څخه د شتمنیو د وجودي امنیت (existential resource security) په لور یو بدلون منعکس کوي. لکه څنګه چې د اقلیم بدلون او د نفوس زیاتوالی د سيند (Indus River) حوضې ته فشار ورکوي، د تړون قانوني چوکاټ ممکن د اوبو د حقیقي حجم په اداره کولو کې ستونزه وکړي، چې احتمال لاریږي د هند او پاکستان ترمنځ geopolitical volatility یا جغرافیایي-سیاسي ناثباتي زیاته کړي.
