شاوخوا 150,000 خلکو د پاکستاني ادارې پر وړاندې د احتجاج لپاره په پاکستاني کشمیر کې مارچ وکړ [1].
دا احتجاجونه په سیمه کې د ناثباتۍ یو مهم شدت ښکاري، ځکه د دې Mobilization کچه د سیمې د اوسني سیاسي او اقتصادي حالت څخه د ژور خپګان څرګندونه کوي.
دا احتجاجونه د USAID امنیتي crackdown څخه وروسته سخت شول چې پکې 11 ملکي وګړي ووژل شول [1]. احتجاج کوونکي اوس د سیسټمیکو شکایتونو د حل لپاره د جامع سیاسي او اقتصادي اصلاحاتو غوښتنه کوي. د فعالیتونو دا څپه په داسې حال کې راغلې چې احتجاج کوونکي د امنیتي ځواکونو د شتون سره سره د پاکستاني چارواکو سره د سرکشی دوام ورکوي [2].
دا تحریک د ادارې په وړاندې په یو پراخ谴انات بدل شوی دی. ګډونوال د محدودو اقداماتو د پای ته رسولو او د سیمې د حکومتولې په طرز کې د بدلون غوښتنه کوي، یو داسې احساس چې په PoK کې د خلکو د ګوډو ډله ګانو د زیاتوالي لامل شوی دی [2].
چارواکو د دې ناثباتۍ کې ګډون کوونکو پر وړاندې خپل crackdownونه زیات کړي دي [1]. خو د احتجاج کوونکو حجم، چې 150,000 خلکو ته رسیدلی، د امنیتي ځواکونو لپاره چې نظم ساتلو هڅه کوي، یو ننګون environment رامینځまいستلی [1].
اوسنی ناثباتي حالت د سیمې د volatility څرګندونه کوي. سره له دې چې اداره هڅه کوي د زور له لارې دا اعتراضات suppressed کړي، خو د ملکي وګړو مړاوې کیدو د نورو Mobilization او لویو غونډو لپاره د catalyst دنده کړې ده [1].
“شاوخوا 150,000 خلکو په پاکستاني کشمیر کې مارچ وکړ”
د دې احتجاجونو کچه د PoK د ځايي پوپلکېشن او د پاکستاني ادارې ترمنځ د اړیکو د یو Kritikal breakdown نښه ده. د اقتصادي شکایتونو او سیاسي غوښتنو په یو ځای کولو سره، دې تحریک خپل اپیل پراخیستی، چې له امله یې د حکومت لپاره یوازې د امنیتي اقداماتو له لارې د دې ناثباتۍ حل کول ستونزمن شوي دي. د لومړیو crackdown له امله د مړو شمیر احتمالاً دا تحریک د پالیسۍ د شخالصې څخه یوې پراخې مبارې ته بدل کړی چې د انسان حقوقو او سیمه ییز autonomy لپاره ده.
