د پنجاب हाय کورټ په یوه پریکړه کې یوې ښځې ته د هغې د میاشتني میاشتنی (پینشن) بشپړ حق ورکړی، وروسته له هغه چې دولت هڅه وکړه د هغې برخه محدوده کړي.
دا پریکړه په پنجاب کې د پاتې شویو جوړو د حقوقو لپاره یو مهم precedente رامینځه راوړ. دا روښانه کوي چې کله یوه ښځه د خپل میاست څخه یوازینۍ پاتې شوې بیوه شي، نو د دویمې مېرې حیثیت د پینشن د حقونو د کمولو سبب نه ګرځي.
دا قضیه د پنجاب د یوې ښځې په اړه وه چې د یو مړ شوي शासकीय ملازم دویمه مېر 듯 وه. د لومړۍ مېرټ له مړینې وروسته، دغې ښځې د کورنۍ د پینشن د بشپړ حق غوښتنه وکړه. خو دولت ویل چې د دویمې مېرټ لپاره پینشن باید تر 50٪ پورې محدود وي [2].
محکمې د پینشن د قواعدو د دولت تفسیر رد کړ. presiding judge وویل چې څرنګه دا ښځه یوازینۍ پاتې شوې بیوه ده، نو هغه د پینشن 100٪ حق لري [1]. دا پریکړه په اصل کې هغه محدودیت لیرې کړ چې دولت یې د هغې د ځانګړي نکاحي حالت په اساس پلي کول غوښتل.
د دولت موقف پر دې باور ولاړ و چې د دویمې مېرټ حق، پرته له دې چې لومړۍ مېرټ مړه شوې که نه، محدود پاتې کیږي. محکمې دا استدلال غلط اعلان کړ او یاد یې کړل چې د پینشن هدف د پاتې شوي جوړ د ملاتړ کول دي.
د بشپړ مبلغ په ورکولو سره، محکمې ډاډ ترلاسه کړ چې دا ښځه د هر بل शासकीय ملازم د یوازینۍ پاتې شوې بیوې په څیر ورته مالي امنیت ترلاسه کړي. دا پریکړه ټینګار کوي چې د لومړي جوړ د مړینې په صورت کې، بشپړ حق پاتې شوې وړ بیوې ته انتقال کیږي.
“محکمې پریکړه وکړه چې هغه د پینشن 100٪ حق لري”
دا پریکړه د دولت د دې وړتیا محدودوي چې د نکاحي ترتیب (ترتیب د مېرتو) څخه د ټولنیز امنیت د ګټو د کمولو لپاره د اساس په توګه استفاده کړي. د دې په ಆದونه کولو چې ښځه یوازینۍ پاتې شوې بیوه وه (نه دا چې هغه دویمه مېر 듯 وه)، محکمې دې اصل ته ټینګار وکړ چې د کورنۍ پینشن د پاتې شوي کس د ساتنې لپاره دی، نه د نکاحي شرایطو د سزا په توګه.
