مارکو روبیو وویل چې متحده ایالات هیله لري چې د هرمز تنگې د نړیوالو کېښتۍ لپاره د خلاصه ساتلو په اړه له ایران سره یوې موافقې ته ورسېږي [1].
د دې اوبنیزې لارې کنټرول خورا مهم دی ځکه چې دا Persians Gulf (فارسي خلیج) له Oman Gulf (عمان خلیج) سره نښلوي او د نړیوالو د تېلونو د لېږد لپاره د اصلي لارې په توګه کار کوي [1, 2]. د ترافیکو په جریان کې هر ډول ګډوډي کولی شي نړیوالې انرژۍ بازارونه ناپایدار کړي او په ټوله نړۍ کې د کېښتۍ لګښتونه زیات کړي.
روبیو وویل چې متحده ایالات یو سخت «پلان ب» (Plan B) تیاروي که چیرې ایران د اوبنیزې لارې بندیز ته دوام ورکړي یا هڅه وکړي چې د تېرو کېښتيو څخه ټول (Tolls) واخلي [1, 2, 3]. روبیو وویل چې د ایران لخوا د تنگې د تېرېدو لپاره د پیسو غوښتنه «ناپذیره» ده [3].
امریکایي چارواکي له دې فشار څخه ګټه اخلي ترڅو تهران د یوې پراخې سولې او هستяيي موافقې په چوکاټ کې همکاري وکړي [3, 1]. د دې ستراتیژۍ هدف دا دی چې ایران د تجارتي جریان د ګډوډولو له لارې د خپلو جغرافیایي موقعیتونو څخه د سیاسي امتیازاتو ترلاسه کولو لپاره ګټه نه پورته کړي.
سره له دې چې متحده ایالات د بحري امنیت د تضمین لپاره ډیپلوماټیک حل ته ترجیح ورکوي، خو د ثانوي پلان یادونه د ډېرو 공격ي احتیاطي اقداماتو لور ته یو بدلون ښيي. دا اقدامات به احتمالاً هغه وخت فعال شي چې د ایران بحري فعالیتونه په سیمه کې د تجارتي جریان د آزادې تېروتنې لپاره ګواړه جوړه ساته [2, 3].
“«ناپذیره»”
متحده ایالات د ایران د بحري تېزوالۍ په وړاندې د دوه اړخیزې تګلارې اشاره کوي. د ډیپلوماټیکې موافقې غوښتنې او د «پلان ب» تهدید له لارې، متحده ایالات هڅه کوي چې ایران د هرمز تنگې څخه د مالي یا سیاسي وسیلې په توګه د ګټې اخیستنې څخه منع کړي. دا ښيي چې بحري ثبات په مستقیمه توګه له پراخې هستیایي او سولې مذاکراتو سره تړاو لري.
