د سنگاپور د وګانګو یوې په زیاتېدونکې کچې فیصله کړې چې اولادې ونري، چې دې کار د خاوارۍ د ریکارډي ټیټ کچې لامل شوی [1, 2].
په ډیموګرافیکي چلند کې دا بدلون د ملکۍ لپاره د خاوارۍ د یوې وجودي بحرانې نښه ده. لکه څنګه چې ډیری جوړې د والدین کېدو څخه ډډه کوي، د کارکونکو د اوږدمودت تلپاتې کېدو او د سپین ږیرو لپاره د ټولنیز ملاتړ سیسټم په وړاندې سخت فشارونه رامنځه کیږي.
انفرادي انتخابونه اکثراً د اقتصادي او شخصي عواملو combination څخه اغیزمن کیږي. د ځینو لپاره، دا پریکړه د دوهIncome او بې اولادې ژوند (dual-income, no-kids lifestyle) د جذابیت څخه اخیستل شوې ده [2]. دا انتخاب جوړو ته اجازه ورکوي چې د ژوند یو لوړ معیار وساتي او په خپلو مسلکي ژوند کې ډیر انعطاف ولري، هغه عوامل چې ډیری وختونه د کورنۍ جوړولو له دودي توقعاتو څخه ډیر اهمیت لري.
اقتصادي اندیښنې هم یو مرکزي رول لوبوي. ډیری وګانګي د فرصتونو په څارنا کې د لګښتونو (opportunity costs) زیاتوالی د یوې اصلي خنډونکي په توګه یادوي [2]. د نړۍ په یوې له خپلو ګرانېشنو ښارونو کې د ماشوم پالنې مالي بار یو داسې خنډ رامینځته کوي چې ځینې یې د جبران لپاره ناممکن ګڼي.
شخصي کیسې دا تمایلات څرګندوي. الیسا شوپارډ (Alisa Chopard) چې ۳۹ کلنه ده او الیسیا لیم (Alicia Lim) چې ۳۱ کلنه ده، د هغو سنگاپوریانو په ارقامو کې شاملې دي چې د اولادو نه لرلو پریکړه کړې ده [1]. د دوی تجربې د یوې پراخې ټولنیزې تمایلات منعکس کوي چې چیرې د خپلواکۍ او مالي ثبات غوښتنه د بیولوژیکي میراث څخه وړاندې ده.
دا پریکړې یوازې شخصي نه دي، بلکې د ښاري ژوند سیسټماتیک فشارونو څخه اغیزمنې شوې دي. د مسلکي پرمختګ او د ماشومانو د پالنې د اړ necessidades ترمنځ کړکېو ډیری وختونه جوړې دې ته اړ کوي چې د والدین کېدو له ناڅرپندتیا څخهB په پرتله د خپل اوسني ژوند کیفیت ته لومبیتوب ورکړي [2].
“د سنگاپور یو zunehmende شمير وګانګي د والدین کېدو څخه ډډه کوي”
په سنگاپور کې د خاوارۍ کچې کموالی په پرمختللو ښاري اقتصادونو کې د یوې نړیوالې تمایلات منعکس کوي، چیرې چې د ژوند لوړ لګښت او بدلیدونکي ټولنیز ارزښتونه سره ټکر کیږي. کله چې د نفوس یو مهم ټکی والدین کېدل د مالي یا مسلکي दायت (liability) په توګه وګوري، نه د یوې مهمې टاپې په توګه، دا ښیي چې د حکومت موجوده стимули ممکن د ماشومانو پالنې د احتمالي لګښتونو د جبران لپارهT ناکامه وي.
