په تهران کې احتجاج کوونکو د امریکا او ایران ترمنځ د نوي اټومي تړون پر وړاندې خپلې کړنې پیل کړې او حکومت تورن کړ چې یو ټوکانونکی تړون لاس ته راوړی دی [1].
دا ناارامۍ د ایران د رهبرۍ په وړاندې یو ژور وېش څرګندوي. سختپستانو استدلال وکړ چې امریکا ته ورکړل شوي امتیازات ملي sovereignty (سوویرینټي) کمزورې کوي او کولی شي په عملي توګه دا هیواد په یو مستعمره بدل کړي [1].
احتجاج کوونکو په ځانګړي ډول د بهرنیو چارو وزیر حسین ارغچی هدف کړ او ادعوه یې وکړه چې دا تړون د ایران د ګټو تسلیموالی دی [1]. دا احتجاجونه د 2020 کال د جون په 14مه ترسره شول، چې د امریکا د ولسمان ډونالډ ټرمپ له 80م کلیزې سره یوځای کیږي [1].
سید محمود نوابیان، د ایران د پارلمان د ملي امنیت کمېټې معاون، د اټومي پروګرام شاوخوا د کړکېچونو په اړه خبرې وکړې. نوابیان وویل چې ایران دې ته ټینګار کوي چې هغه به اټومي وسلې نه جوړوي او نه یې پراونه کوي [1].
سره له دې چې دا رسمي موقف دی، خو په هیواد کې ناقدین لا هم سخت غوسه دي. احتجاج کوونکو وویل چې د اټومي اهدافو څخه په تیا کېدو سره، اداره په اصل کې د امریکا ولسمشرۍ ته یو ډالۍ وړاندې کوي [1]. دا داخلي کړکېچ ښیي چې ډیپلوماټیک پرمختګ ممکن د ایران د پارلمان او امنیتي ادارو له خوا له سخت مقاومت سره مخ شي.
د دې احتجاجونو محور د نفوذ یا leverage دتازه کولو احساساته وو. سختپستو احتجاج کوونکو وویل چې دا تړون د اټومي وړتیاوو څخه تیا کېدو او د امریکا د مستعمره په څیر د عمل کولو په معنی دی [1].
“ایران دې ته ټینګار کوي چې هغه به اټومي وسلې نه جوړوي او نه یې پراونه کوي”
دا احتجاجونه د ایران د حکومت لپاره یو نازک توازن څرګندوي، چې باید د Sanktions (جریمو) د مخنیوي لپاره نړیوال ډیپلوماټیک preconditions پوره کړي او په عین حال کې داخلي سختپست مخالفین مهار کړي. د دې ناارامیو وخت، چې د امریکا د ولسمان له یوې مهمې کلیزې سره یوځای کیږي، د دې مقاومت سمبولیک ماهیت او د ایران د امنیتي ادارو په سترګو کې د تصور شوي کمزورۍ لوړ سیاسي قیمت په ګوته کوي.
