د ډیموکراټانو ستراتیګست جیم کیسلر ویل چې د ټرمپ د دورې احتمالي ایران هستییز تړون به احتمالاً د اوباما د دورې له تړون سره ډیر ورته وي [1].

د یو نوي تړون امکان د تهران په وړاندې د متحده ایالاتو د بهرنیو چارو په پالیسۍ کې یو احتمالي بدلون وړاندیز کوي. که یو تړون د پخوانیو چوکاټونو په څیر وي، دا ښیي چې د تېرو کلونو د «تر ټولو زیاتو فشارونو» (maximum pressure) د 공격ي کمپاینونو پر ځای ثبات ته ترجیح ورکول کیږي.

کیسلر سัปتاه په Sky News Australia کې په یو interview کې وویل چې که تړون لاس ته ورسېږي، دا احتمالاً به د هغه څه سره ډیر ورته وي چې اوباما په 2015 کال کې لاسلیک کړی و [1, 2]. هغه ویل چې د ټرمپ اداره ممکن هڅه وکړي چې د نړیوالو بازارونو د ارامولو لپاره په چټکۍ سره یو تړون وړاندې کړي [1, 3].

دا لیدلوری د اوسنۍ ادارې له عامه موقف څخه توپیر لري. د بهرنیو چارو وزیر مارکو روبیو ویل چې د ایران سره هر نوی هستییز تړون باید د اوباما د دورې د Joint Comprehensive Plan of Action څخه ډیر پراخ وي [3]. روبیو ویل چې پخوانی تړون تهران د خپل enrichment وړتیاو د لوړولو څخه د منع کولو کې پاتې راغی [3].

د NPR راپورونو چې د دې اونۍ په پیلا کې خپاره شوي وو، اشاره کړې چې ټرمپ هڅه کوي د اوباما په پرتله د ایران سره یو غوره هستییز تړون ترلاسه کړي [4]. د یو «بهتر» تړون د ترلاسه کولو ارزوو او ډیپلوماټیکو محدودیتونو ترمنځ شته کړاو د ادارې لپاره د بحث یو مرکزي ټکی پاتې کیږي.

د کیسلر تحلیل وړاندیز کوي چې د هستییز څارنې جوړښتیز اړتیاوې او د制裁 (sanctions) تخفیفونه، اکثراً مذاکره کوونکي بیرته د 2015 ماډل ته اړوي [1, 2]. سره له دې چې ادارې د پخواني ولسمشر تړون سختې نیوکه کړې، مګر د یو ملموس ډیپلوماټیک ګټې ترلاسه کولو فشار ممکن د ترلاسه شویو اختیارونو ساحه تنکړه کړي [4].

“«که چیرې یو تړون کېدونکی وي، نو دا احتمالاً به د هغه څه سره ډیر ورته وي چې اوباما په 2015 کال کې لاسلیک کړی و.»”

د کیسلر د وړاندوینې او د روبیو د اړتیاوو ترمنځ تضاد د سیاسي rhetoric او ډیپلوماټیک حقیقت ترمنځ خالي ځای ښیي. سره له دې چې اداره په عامه توګه د 2015 کال د تړون د تصور شویو ناکامیو څخه د ډډون لپاره یو سخت‌تر تړون غواړي، مګر د بازارونو د ثبات لپاره اقتصادي انگیزې ممکن دوی د Joint Comprehensive Plan of Action د موجوده چوکاټ ته بیرته اړ کړي.