پangulo ډونالډ ټرمپ د ایران سره د یو نوي هستوي او سوله چوکاټ په اړه مذاکره کوي ترڅو دا هېواد مجبور کړي چې خپلې هستوي وسلې جوړولو ارزوې پریږدي [1, 2].
دا خبرې د امریکا په بهرنۍ پالیسۍ کې یو مهم بدلون ښیي، ځکه اداره کوڅه هڅه کوي چې د هستوي کړکېچ لپاره یو دایمي حل ترلاسه کړي. پایله به دا ټاکه چې ایا امریکا کولی شي د پخواني تړون په پرتله یو ډیر محدودوونکی نظام رهای، یا به یو ورته جوړښت ته راستونه شي.
راپورونه ښيي چې پدې اوختلۍ کې د امریکا او ایران ترمنځ مستقیمې خبرې شوې دي، چې د واشنګټن له خوا ورسره همهال کېدلی [1]. ټرمپ اوسمهال د چوکاټ یو مسوده څیړي، هرڅه چې هغه اندیښنه vycta کړې چې احتمالا یې ژبه د ۲۰۱۵ کال د Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) سره ډیره ورته ده [1, 2].
ټرمپ په مسوده کې د سختو عبارتو غوښتنه کړې ترڅو داسې تړون ته لاس نه ورکړي چې د اصلي تړون تکرار وي [1]. هغه وویل چې نوی تړون به د اوباما له تړون څخه «پامانه» وي او ټوله نړۍ به د دې پایلې په اړه «ویاړ» احساس کړي [2].
دا هڅلې د هغه سختې tensão perio د aftermath څخه وروسته کیږي چې ټرمپ په میب ۲۰۱۸ کې امریکا له JCPOA څخه وباسه [4]. د تروریزم counteract پخوانی رئیس جو کینټ وویل چې ټرمپ د اوباما د دور په پرتله د ایران یو غوره تړون د کولو لپاره «تیار» وو [3].
خو ټول څارونکي دا خوشحالۍ نه لري. ځینې منتقدان استدلال کوي چې د اوسني جيوپولیتیکي حالت محدودیتونو معنی دا ده چې هر هغه تړون چې ټرمپ ورسېږي، به د «وحشتناک» JCPOA څخه غوره نه وي [4]. دا تضاد د ادارې د یو جامع نوي تړون د هدف او د هغو شکمنو ترمنځ د وجه نظره توپارتونه ښیي چې باور لري د ترلاسه کولو وړ اختیارونه محدود دي.
“«ټوله نړۍ به ویاړ احساس کړي»”
اوسنۍ مذاکره د 'maximum pressure' کمپین څخه د ډیپلوماټیک حل لور ته یو بدلون ښیي. اصلي کړکېچ په دې کې دی چې ایا امریکا کولی شي د خپل موقعیت څخه ګټه پورته کړي ترڅو د میسایل ټیکنالوژۍ او سیمه ایزې نفوذ په اړه امتیازات ترلاسه کړي چې په ۲۰۱۵ کال کې په تړون کې نشته وو، یا د تړون اړتیا اداره به مجبور کړي چې هغه شرایط ومني چې د پخواني تړون عکس وي، کوم چې یو وخت یې رد کړی و.
